لزوم فراغت قلب در هنگام تلقی و دریافت مطالب اولیاء خدا

أعوذباللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد

وعلى آله الطّيّبين الطّاهرين و اللعنة على أعدائهم أجمعين‌

 خدمت رفقا عرض شد امام صادق علیه‌السّلام به عنوان می‌فرمایند: اوصیك بتسعة أشیاء فانّها وصیتی این نُه مطلبی كه من به تو می‌گویم این وصیت من است برای كسانی كه راه خدا را می‌روند.

 راجع به این مطلب هنوز صحبت نشده. راجع به آن مطلبی كه عنوان مطرح می‌كند به خاطر اهمیتی كه دارد خدمت رفقا چند جلسه‌ای صحبت شد كه عنوان می‌گوید: ففرّغت قلبی له من دلم را فارغ كردم چیزی در دلم نگذاشتم وقتی كه امام علیه‌السّلام می‌فرمایند: این نُه مطلب وصیت من است برای مریدین راه خدا. می‌گوید دلم را خالی كردم. آیا این مطالبی را كه امام می‌خواهد بفرماید با مزاق من سازگار است یا سازگار نیست؟

 همه‌ی اوامر و مطالب معلوم نیست با مزاق انسان سازگار باشد، نه، بعضی اوامر هم درش تلخی هست. بعضی اوامر هم درش تعلم هست. بعضی از اوامر و نواهی در آن شدّت و حدّت است. همیشه هم به آدم نمی‌خندند.

 عنوان می‌گوید: «ففرّغت قلبی له» دلم را خالی كردم یعنی چه؟ یعنی نشستم با خودم یك لحظه تأمل كردم كه در قبال مطالبی كه امام می‌خواهد بفرماید چه موضعی بگیرم؟ این معنای این كلام است. چه موضعی بگیرم؟ و همه‌ی ما باید این طور باشیم. همه باید این طور باشیم.

 آیا دیده شده یك فردی كه می‌خواهد وارد آزمایشگاهی بشود از آن اولی كه می‌خواهد وارد شود موضع بگیرد كه هرچه در این جا به دست آوردم من این را قبول ندارم. هرچه كه فرض بكنیددر زیر میكروسكپ واینها من الآن به آن رسیدم بگویم بی‌خود است، معنا ندارد. چرا؟ چون می‌خواهد با مسائل تجربی رو به رو شود معنی ندارد بگوید قبول دارم و ندارم. یا با واقعیت‌های خارجی.

 راجع به این مطلب به لحاظ اهمّیتش جلساتی خدمت رفقا مطالبی عرض شد. و مطلب به اینجا رسید كه چرا عنوان به طور كلی خدمت امام صادق می‌آید. این كلامی كه عنوان می‌گوید من قلبم را فارغ كردم و خالی كردم از چه انگیزه‌ای ناشی می‌شود. از چه داعی و از چه علّتی؟ علّتش چیست؟ فقر، جهل، نقصان، اگر عنوان خودش از نظر معرفتی مثل امام صادق بودخُب دیگرپیش امام صادق نمی‌آمد. دیگر نمی‌آمد از حضرت دستور بگیرد. آیا خود امام صادق به خودش هم دستور می‌دهد؟ كه این كار را بكن این كار را نكن؟ خُب امام است. امام كه جهل ندارد. امام كه فقر ندارد.