حقیقت وحی و تبیین ابعاد و مراتب وجودی پیامبر اکرم

 غذا می‌خورد، می‌خوابد، حركت می‌كند و ازدواج می‌كند. ملائكه ازدواج نمی‌كنند. ملائكه زاد و ولد ندارند. ولی رسول خدا این كارها را انجام می‌دهد. ائمه علیهم السلام این كارها را انجام می‌دهند مثل سایر افراد. مثل سایر افراد بشر. این یك جنبه. این مساله، مساله‌ی بشریت است. آن مطلبی كه پس از این است، آن فرق بین ما و رسول خداست. و آن «یوحی الی» است.

 بر من وحی نمی‌شود زیرا نفس من قابلیت برای وحی پیدا نكرده. صاف نشده، از هوی و هوس بیرون نیامده، از نفسانیت بیرون نیامده. هفت سال كه سهل است، هفتاد سال اگر درس بخوانم و هفتصد سال و بیش از عمر نوح در این دنیا باشم تا در مقام تزكیه بر نیایم و مراقبه را پیشه ی خود نسازم و به عهود و شروط سیر و سلوك الی اللَه توجه نكنم، هفتاد هزار سال هم بمانم همان جوان بیست ساله هستم. هیچ فرقی نمی‌كنم. تجربیاتی به ذهن من اضافه می‌شود. محفوظاتی به ذهن من اضافه می‌شود مانند ضبط صوت، یكی یكی مطالب بر آن اضافه می‌شود بدون اینكه در آن جنس و ماده و متریال وجودی آن بخواهد تغییری پیدا شود همین طور یك سری اطلاعات و محفوظاتی همین طور به آن اضافه می‌شود و نتیجه‌ای از این قضیه گرفته نمی‌شود. ولی این «یوحی الی» نتیجه‌ی چیست؟ نتیجه آن تزكیه و تربیت و نتیجه‌ی آن سیر و سلوك و آن بیداری شبها و آن غار حرا رفتنها و آن دوری گزیدن از مردمها و آن در خود بودنها و به آن به خود پرداختن ها، او را به جایی رساند كه آیه‌ی قرآن در شأن او می‌فرماید: «يُوحى‌ إِلَيَّ». به من وحی می‌شود و به شما وحی نمی‌شود. این فرق بین من و شماست.

 پس بنابراین بشریت رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم و ائمه علیهم السلام و اولیای الهی به جای خود، یك كارهایی انجام می‌دهند به مطابق با طبیعت نوعیه ی بشریه كه سایر افراد هم این اعمال و رفتار را انجام می‌دهند. می‌خوابند، بیدار می‌شوند، غذا می‌خورند، حركت می‌كنند، با مردم صحبت می‌كنند، جنگ می‌كنند، صلح می‌كنند، خطابه می‌خوانند، منبر می‌روند، ازدواج می‌كنند، تولید مثل می‌كنند، تمام اینها مسائلی است كه مقتضای طبیعت بشریه است. طبیعت بشری اقتضای اینها را می‌كند. این یك قسمت مساله. شكی در این قسمت نیست. مساله در قسمت دوم است. آن قضیه‌ی «یوحی الی» كه درباره‌ی پیامبر صلّی اللَه علیه و آله و سلّم آمده است و درباره‌ی من و شما نیامده، آن از كجاست؟ به این مساله باید فكر كرد. نه به آن جنبه‌ی اول. آن جنبه‌ی اول به جای خودش. آن مساله ی یوحی الی، آن مساله عبارت است از آمادگی و قابلیت این شخصیت برای این كه مجلی برای تجلی صفات و اسماء الهیه شود بدون دخالت نفس. و این مساله‌ی دخالت نقش همان چیزی است كه مورد نظر ماست در این صحبتهایی كه در این جلسات با رفقا داریم.