حقیقت عاشورا و وظایف شیعیان در ماه محرم و صفر

 هستیم؟! وقتی‌كه سینه‌زنی می‌شود همه باید سینه بزنند برای سیدالشّهدا. نه اینكه بعضی‌ها بزنند بعضی‌ها همین‌طور بیر بیر نگاه كنند! نه، همه در این قضیه فرق نمی‌كنند. مردم عادی و اهل علم و آن كسانی كه غیر اهل علم هستند از سایر مناصب و از سایر شخصیت‌ها، همه باید سینه بزنند. حالا چون فرض كنید كه بنده رئیس فلان مسئله شده‌ام باید همین‌طور بنشینم مثل چوب نگاه كنم؟! نه! شما هم در این محفل و در این مجلس با بقیه تفاوت نداری، حالا بیرون هر چه هستی باش!

 اینجا كه آمدی، تمام آن اعتبارات رفته، گرچه با این اعتباراتت آمده‌ای، اصلا قیافه‌ات هم پیداست، از آن چشم‌هایت پیداست. با خودت آن میز ده تنی را ده تن كه شاید اغراق باشد، دو تن، سه تن كه پشتش می‌نشینی با خودت آورده‌ای در مجلس امام حسین. منتها افراد نمی‌بینند، زرنگ‌ها می بینند، رندها دارند می بینند كه تو الان روی همان میز هستی، الان پشت همان میز هستی، فرض كنید كه مسجدت را با خودت برداشتی آورده‌ای در این مجلس سیدالشّهدا، با همه آن گنبد و مناره‌اش! عجیب است ها! كه این مجلس چقدر گنجایش دارد كه هر كسی كه وارد می‌شود با همه آن حواشی، همه وارد می‌شوند و همه جا می‌گیرند. این آقا با میز و كرسی و دفتر و دستك آمده با سیصد چهارصد متر جا آمده اینجا، آن آقا با مسجد و محراب و مناره‌ها آمده، آن آقا با مطب و مریض‌ها و فلان آمده، آن آقا با دفتر و فلان و آن آقا با تجارت‌خانه و ... همه اینها آمده‌اند! نه آقا جان! اگر وارد مجلس سیدالشّهدا می‌شوید دم در اگر میزی داری از پشت میز بیا پایین، اگر مسجدی داری از مسجد بیا بیرون، اگر دفتر و دستكی داری همه بیا ... بدون رنگ، بدون تلوّن، بدون آغشته شدن به انانیت‌ها و به تخیلات دست‌وپاگیر و مانع از ورود این آب زلال، بدون این وارد بشوید. وقتی‌كه وارد شدیم آن‌وقت فرق را خودمان در خواهیم یافت كه چقدر مسئله تفاوت می‌كند. همه باید در مجلس امام حسین وقتی‌كه آن شخص ذاكر و مردم سینه می‌زنند، همه هم باید سینه بزنند. دیگر در اینجا اینكه بعضی بزنند و بعضی نزنند صحیح نیست. دیگر اینكه خیلی هم انسان نباید در این ایام محرم وعاشورا به دنبال مجلس و روضه باشد. یكی روضه دو تا روضه كفایت می‌كند. اینكه هی زیاد بخواهد برود این هم خیلی مطلوب نیست. این برای انسان یك حالت عادت پیدا می‌كند.