حقیقت عاشورا و وظایف شیعیان در ماه محرم و صفر

 برای مصیبت هی گریه كنیم نباشیم. نه، آن حالت خود را در كنار امام علیه السّلام تصور كنیم. این حالت وقتی كه پیدا شود، خود اشك چشم هم می‌آید. اینكه حالا به هر كیفیتی، یك نحوه‌ای خود را در فشار قرار دهیم و خود را اذیت كنیم ... همین كه احساس كنیم در كنار امام علیه السّلام هستیم و وقتی آن واعظ، آن منبری، آن ذاكر دارد روضه می‌خواند، دارد صحبت می‌كند، دارد نصحیت می‌كند، وقایع كربلا را بیان می‌كند، باید انسان خودش را در آن واقعه واقعاً قرار بدهد؛ یعنی احساسی را كه در آن جریان برای حضرت و اصحاب آن حضرت پیش آمد، آن احساس را در وجود خودش بیاورد. وقتی‌كه این احساس را آورد، بخواهد یا نخواهد اشكش جاری می‌شود. دیگر نیاز نیست برای اینكه انسان تباكی بخواهد بكند، خود را بخواهد به گریه بزند. و این مسئله، مسئله بسیار مهمی است كه اغلب افراد از این مسئله غفلت می‌كنند. فقط هدف و همت اشخاص، عوام را ببینید فقط هدف این است كه برویم مجلس روضه دو قطره اشك از چشممان بیاید و دیگر تمام. برویم در این مجلس شركت بكنیم و گریه‌ای بكنیم و امروزمان الحمداللَه به مسئله تولی و اینها گذشته.، برویم در آن مجلس، آن مجلس بیشتر انسان را به گریه می‌اندازد، آن مجلس گریه‌اش بیشتر است، آن مجلس گرم‌تر است. دیدید مردم می‌گویند؟! آن بیشتر آدم را به گریه می‌اندازد. نه، این صحیح نیست.

 آن مجلسی را بروید كه ذاكر آن مسائل را خیلی راحت و خیلی بی پیرایه دارد برای مخاطبین بیان می‌كند. نه اینكه می‌خواهد به هر كیفیتی یك مسئله انجام شود و بهتر است انسان هر تعبیری را در صحبت‌های خودش نیاورد. من می‌شنوم بعضی از افراد در روضه، تعبیرهایی به كار می‌برند كه شاید نفوس تحمل شنیدن آن تعبیرها را ندارند. گرچه یك همچنین مسائلی انجام شده، ولی علی‌كل‌حال این نیست كه دیگر هرچه كه بوده به هر كیفیتی و به هر وضعی مطرح شود. ما در مقاتل داریم بعضی از عبارات، بعضی از مسائلی كه خب اینها برای خود افرادی است كه بدانند و مطلع باشند. اما اینكه انسان یك قسمی بخواهد مصیبت را بیان بكند كه شاید خیلی از افراد نتوانند تحمل یك همچنین شنیدنی را بكنند، این یك قدری مصیبت، مصیب قارعی خواهد بود، كوبنده‌ای خواهد بود. انسان باید آنچه را كه قابل برای گفتن است و آن جنبه تیزی ندارد، اینها را برای افراد بگوید و مهم در اینجا این است كه ما در همچنین مجالسی به همان روح واقعه كربلا برسیم، به همان حقیقت و نفس مقدس حضرت كه حاكم بر تاریخ الی یوم القیامه هست به او بخواهیم دسترسی پیدا بكنیم، خود را در كربلا فرض كنیم، خود را در كربلا نشان بدهیم، وضعیت افراد را ببینیم.