کیفیت سلوک عقلانی

 بكند و دست به دامن آنها بخواهد دراز كند. ما ولی نعمت داریم، امام زمان علیه السّلام ولی نعمت ما است. امام زمان شیعه را نگه می‌دارد حفظ می‌كند. مقام ولایت شوخی نیست، او نگه می‌دارد منتها منوط به اینكه انسان قدردان باشد و شاكر باشد و خدای نكرده كاری كه موجب سَخَط ولی نعمت است از انسان سر نزند. این مسئله مسئله‌ای است كه در جلسات قبل هم نسبت به این مسئله تا حدودی مطلب عرض شد.

 امام علیه السّلام می‌فرماید: كسی كه می‌خواهد دنبال راه خدا برود باید این نُه دستور را انجام بدهد. این حرف یعنی چه؟ این حرف یعنی هستند افرادی كه دنبال راه خدا نمی‌روند، به احكام ظاهری عمل می‌كند به مطالب عمل می‌كند. حالا یكی كم، یكی زیاد، خیلی توجّه ندارند. تربیت را ضروری نمی‌دانند، تهذیب را ضروری نمی‌دانند، به صرف نماز خواندن مطلب را تمام شده می‌دانند، به صرف یك روزه گرفتن مسئله را تمام شده می‌دانند. اینها مریدین راه خدا نیستند اینها به راه خدا نمی‌روند. به راه خدا كی می‌رود؟ آن كسی كه به این مطالب عمل می‌كند، دنبال این مطالب می‌رود، پایبند می‌شود نسبت به این مسائل، پایبندی. از رسول خدا روایت است كه فرمود: مَن عَمِلَ بِما یعلَمُ وَرَّثَهُ اللَه عِلمَ ما لَم یعلَم؛¹ كسی كه به آنچه را كه می‌داند عمل كند خدا علم آنچه را كه نمی‌داند برای او الهام می‌كند. ورّثه اللَه یعنی الهام می‌كند، برایش می‌آورد. وقتی‌كه انسان یك مطلبی را گرفت و عمل كرد و پذیرفت؛ در كار، در كسب در وعده دادن‌ها، اول كه می‌خواهد برود پیشش یك وعده‌ای می‌دهد: بیا این كار را می‌كنم یك مدّت كه ماند زیر وعده‌اش می‌زند، پس این عمل نكرده. حالا بعضی از این مسائل كه اصلا واجب است. بعضی‌ها می‌گویند در مسائل فقهی است وقتی یك مؤمنی به یك مؤمن دیگر یك قولی می‌دهد لازم نیست عمل كند مستحب است. نخیر، واجب است و خُلفش حرام است، حرام است. چه اینكه این شرط در ضمن عقد باشد كه موجب الزام است چه در خارج عقد باشد آن هم موجب الزام است. قولی را كه مؤمن به مومن دیگر می‌دهد باید انجام بدهد.