کیفیت سلوک عقلانی

 نفس نمی‌تواند آزاد باشد. همچون كبوتری كه او را در قفس محبوس كرده‌اند این نفس در قفس تن و پرداختن به امور تن گرفتار است.

 مرحوم آقای حدّاد بارها این جمله را می‌فرمودند كه اگر به اندازه غذا بخوری تو غذا را خورده‌ای و اگر بیشتر غذا بخوری غذا تو را خورده است. آن تو را در تحت حكومت خودش قرار داده و به هر جا كه می‌خواهد می‌برد، شكمت درد می‌گیرد سرت درد می‌گیرد. یكی از سردردها مربوط به پر شدن معده است، امتلاء معده است و چربی‌ات بالا می‌رود قندت بالا می‌رود هزارتا مرض پیدا می‌كنی. این در تسخیر گرفتن غذا است. غذا كه انسان می‌خورد باید متوجه باشد بیشتر به خاطر خاصیتش بخورد نه بخاطر رنگ و طعم و اینها، اینها ذهن انسان را به خود مشغول می‌كند. از استحباب افطاری دادن غفلت نكنید، سنت افطاری دادن مؤمن را نباید فراموش كرد و نباید انسان حالا فرض كنید كه این سنت را دستخوش اعتبارات و چشم و هم چشمی‌ها و مجالس پررنگ و زرق و برق بخواهد بكند و به دیگری بخواهد نگاه كند و امثال‌ذلك. دو نفر مؤمن را انسان دعوت كند همان غذایی كه عیال او درست می‌كند بدون اینكه زحمتی بر عیال باشد، برای چه انسان بخواهد عیال خودش را به زحمت بیندازد؟ همان كه می‌خورد یك خورده اضافه می‌كند نیازی نیست كه حتماً پر زرق و برق باشد. این سنتی را كه در زمان رسول خدا و ائمه علیهم السّلام برای ما تبیین شده است ما به همان صورتِ وضع خود نگه داریم، دست كاری نكنیم و اگر به همان وضع باشد هم ما به آن نتیجه رسیده‌ایم و هم اینكه زحمت را بر دیگران نیافزودیم و به آن استفاده و ثوابش رسیدیم. یك نفر را آدم سر راه می‌بیند بیا برویم منزل افطاری و همان غذایی كه هست با هم می‌خورند. دو نفر را دعوت بكند سه نفر را دعوت كند و از آن طرف اگر انسان یك وقت می‌بیند كه بخواهد جایی را برود این موجب می‌شود حالش را از دست بدهد نرود. انسان كه رودربایستی ندارد با رفقا و دوستانش كه رودربایستی ندارد.