لزوم تعقل در مکتب اولیاء خدا

 اگر مكلف نبودیم بر اینكه دفن كنیم خب همین‌طور به یك قسمی مومیایی می‌كردیم و كنار می‌گذاشتیم و می‌ماند، هر روز هم نگاه می‌كردیم و تعظیم می‌كردیم. آن كسی كه می‌آید عكس مرحوم آقا را روی دیوارش می‌گذارد، هر روز صبح می‌آید پای ایشان را می‌بوسد و عصای ایشان را می‌بوسد بعد در مطالبش در این طرف و آن طرف برخلاف آنچه كه ایشان گفته‌اند انجام می‌دهد و مطالبی را می‌گوید كه ایشان صددرصد بدنش از این تعابیرها در آن عالم به لرزه درمی‌آید، آن كسی است كه در تمام مدت عمر شخصیت‌پرستی كرده، نه مطلب‌پرستی، نه حقیقت‌پرستی، نه واقع‌پرستی.

 وقتی‌كه ایشان می‌گویند گفتن این تعبیر برای بعضی از افراد حرام است و اشكال دارد، آن‌وقت ما بلند می‌شویم همین‌طور می‌گوییم! وقتی‌كه ایشان می‌گوید این عمل را انجام دادن خلاف است، آن‌وقت ما می‌آییم انجام می‌دهیم! وقتی‌كه ایشان می‌گوید یك همچنین جملاتی را بكار بردن یك همچنین مسائلی را گفتن اشكال دارد، این فقط مربوط به زمان حیات خود ایشان هست؟! پس وقتی‌كه ایشان دفن شدند باید وصیت می‌كردند كتاب‌های من را هم با من دفن كنید، چون ما این كتاب‌ها را نوشتیم تا زمانی كه خودمان هستیم. وقتی ما رفتیم یك قلم بطلان و قرمز بر تمام مطالب معاد شناسی، امام شناسی، اللَه شناسی ... باید بر همه آنها