حقیقت لوح محفوظ و احاطه واشراف ائمه اطهار علیهم السلام بر آن‏

 اینجا نرو! اینجا بنشین! این حرف را نزن! آن كار را نكن! این بنظر می‌آید این را بگو! آنجا آن را بگو! این شخص دائماً در مسیر راحتی و انبساط و خوشی و اطمینان خاطر و در مسیر طمأنینه سیر می‌كند! مگر اینطور نیست؟! و مگر دوستان این احساس را ندارند؟! نگاه كنند دنیا را ببینند چه خبر است؟! بر سر همدیگر بزن! این برای او موشك و آن برای این بمب می‌فرستد آن برای او فلان، این برای او تهمت نثار می‌كند.

«جان همه روز از لگد كوب خیال»

 انواع خیالات برای اینها می‌آید شب كه می‌خوابند با خود می‌گویند: فردا بروم و حساب این را برسم! در فلان روزنامه فلان حرف را به من زده، بروم جوابش را بدهم! پدرش را دربیاورم! آن شخص هم نظیر این را می‌گوید: عجب! او این حرف را زده است؟! حالا می‌دانم با او چكار كنم؟! تمام دنیا و روز و شب این افراد به این مطالب می‌گذرد نه خواب دارند و نه بیداری، همیشه كابوس می‌بینند! و ... امّا شما لحاف را بر سر می‌كشید و بار آرامش و بی‌خیال می‌خوابید تا صبح و باید به زور بیدارتان كنند (نه اینكه بی‌خیال به معنای بی‌عار! بلكه به معنای اطمینان، آرامش، پشت و پناه داشتن، جای پای محكم داشتن) به انسان آرامش می‌دهند! انسان به وظیفه‌اش عمل می‌كند، به تكلیف عمل می‌كند، تكلیف می‌گوید اینجا این را انجام بده! می‌دهد، اینجا نده! نمی‌دهد هر كس هم هر چه می‌خواهد هر چه بگوید! دنیا بیاید بگوید: آقا چرا به این راه نرفتی؟! یا بگوید: چرا رفتی؟! برای او فرق نمی‌كند.

 لذاست كه باید از معصوم فقط تبعیت كرد چه پیامبر باشد و چه امام علیه‌السّلام و یا آن شیعه‌ای كه امام هادی علیه‌السّلام می‌فرماید: او به این مرتبه از تقوی و عصمت رسیده است و امّا بقیه افراد همگی خطا و لغزش در آنها محتمل است.