زهد دروغین در قالب اقتضائات نفس در شرائط و موقعیت‌های مختلف

وقتی راجع به حضرت عبدالعظیم امام علی‌النقی علیه السّلام می‌فرماید: من زار عبدالعظیم كمن زار الحسین بكربلا¹ یعنی ما امام حسین را برای شما ای اهل طهران در حضرت عبدالعظیم آورده‌ایم، چرا نمی‌روید؟ دیگر چطوری مطلب را بیان كنند؟ امام علی‌النقی فرموده، حرف بنده كه نیست. امام می‌فرماید كسی كه نمی‌تواند به كربلا برود، این حضرت عبدالعظیم است. این دو فرسخی دیگر! چرا؟ چون وصل است. از یك شریعه است این به امام حسین وصل است. این به سیدالشّهدا وصل است. این به امام هادی وصل است. چون وصل است وقتی‌كه می‌روی در آنجا، انگار كه رفتی در روضه سیدالشّهدا.

چون حضرت معصومه وصل است، وقتی‌كه می‌روی به زیارت حضرت معصومه انگار زیارت امام رضا رفته‌ای. هیچ تفاوت نمی‌كند، فرقی نمی‌كند. اگر یك امامزاده‌ای هست در نزدیك، به آن نیت كه آن امامزاده وصل است، انسان برود در آنجا نماز ظهر و عصرش را بخواند، یك فاتحه بخواند، نیم ساعت بنشیند بعد برگردد، ببیند آثارش را یا نه؟ ببیند هست یا نه؟ خیلی مطلب را برای ما سهل گرفتند. خیلی مطلب را برای ما آسان گرفتند. ما خودمان را هی كنار می‌كشیم. هی توی خانه می‌گیریم می‌نشینیم توجه نمی‌كنیم، یا اعتنا نمی‌كنیم، نه! این‌طور نیست.

رفتن به این اماكن برای انسان موجب نورانیت می‌شود، موجب حركت می‌شود. حالا نورانیت به جای خود، آن چیز كه مهم است حركت است. وقتی‌كه انسان سر قبر یكی از بزرگان برود همین كه بشیند به فاتحه خواندن روح آن بزرگ آن را می‌برد به جلو. لذا وقتی‌كه از قبرستان می‌آید بیرون می‌بیند فرق كرده یك خورده. این به نورانیت و اینها كاری نداردها، آنچه كه برای سالك مهم است حركت است. حالا نورانیت هم نداشته باشد. گرچه كه دارد ولی مهم حركت است. یعنی نفس آن ولی با ارتباطی كه این نفس با او برقرار می‌كند می‌برد جلو. حركت می‌دهد به سمت جلو. وقتی‌كه به زیارت حرم عبدالعظیم می‌روی، آن نفس حضرت عبدالعظیم می‌برد یك خورده جلو، می‌برد یك قدم جلوتر. دفعه دوم یك قدم دیگر. لذا آدم كه برمی‌گردد، آن روزی كه رفته زیارت عبدالعظیم با روزی كه نرفته می‌بیند كارهایش فرق كرد. افكارش فرق كرده، حالتش نسبت به مسائل می‌بیند تفاوت پیدا كرد. در زیارت بزرگان این اثر است.