زهد دروغین در قالب اقتضائات نفس در شرائط و موقعیت‌های مختلف

معاشرت در ماه رمضان باید محدود باشد. صحبت‌هایی كه انسان می‌كند چه در روز ماه رمضان یا در شب، از هر مقوله‌ای نباید باشد. مراقبه انسان در ماه رمضان باید زیاد باشد. تخیلات و تفكرات انسان در ماه رمضان باید تخیلات و تفكرات الهی باشد و سعی كند كه خیال بد در ذهن نیاید. اگر بین او و بین یكی از افراد مسئله هست نگذارد هی این تخیلات بیاید، رد كند. این تخیلات باعث می‌شود كه آن نفحات الهی بسته بشود و همین كه بیاید وارد قلب بشود می‌بیند قلب درش بسته است. قلب از كثرات پر شده، از تخیلات پر شده. می‌گوید یا جای من یا جای اینها. پس انسان باید مراقب این مسائل باشد. مطالبی كه در بین روز، اولًا باید میزان كسب و اشتغال خودش را در روز كم كند، به نصف برساند یا به دو ثلث برساند. اگر ایجاب و ضرورتی اقتضا نمی‌كند بهتر این است كه در ماه رمضان بیشتر در منزل باشد و همین‌طور نسبت به كیفیت تغذیه در سحری، غذایی را بخورد كه او را سنگین نكند ولی مقوّی باشد و بتواند تا شب او را بكشاند. روزه با ضعف هیچ فایده‌ای ندارد. یعنی انسان روزه بگیرد و ضعف بر او غلبه كند. یك وقت رفقا تصور نكنید كه غذا كم بخوریم و ضعف بكنیم خدا بركاتش بیشتر باشد، نه. ضعف خودش موجب می‌شود كه آن استقامت روح دچار تزلزل بشود. آن ضعف بدنی، آن حالت نفسانی و روحی انسان را دست‌خوش خودش قرار بدهد. باید انسان در یك حالتی باشد كه در عین احساس گرسنگی، حالت ضعف نداشته باشد.

پس بنابراین در شب غذای سبك خوردن، در روز هم غذای مقوّی ولی غذایی كه بتواند انسان را بكشد، از اشتغالات زیاد، انسان باید پرهیز كند. از صحبت كردن زیاد در ماه رمضان انسان باید پرهیز كند. حرف نزند، تا از او چیزی سؤال نكردند او ابتدای به صحبت نكند، هر حرفی را نزند، ولو حرفی را كه مثلًا: در راه می‌آمدیم دیدیم كه یك تصادف است! برای چه؟ داشتیم می‌آمدیم دیدیم ابر آمده درآنجا! خوب آمده كه آمده. داشتیم می‌آمدیم دیدیم دو نفر دارند با هم دعوا می‌كنند! اینها تمام مسائلی است كه ...