زهد دروغین در قالب اقتضائات نفس در شرائط و موقعیت‌های مختلف

آنچه كه بنده از بزرگان راجع به این قضیه شنیدم یكی راجع به كیفیت غذا خوردن است كه تأكید داشتند كه انسان در شب باید غذای سبك بخورد. البته نه غذایی كه موجب ضعف او بشود و او را از انجام عبادات باز بدارد. رفقا بدانند كه اهمیت شب‌های ماه رمضان بیش از روزهای ماه رمضان است، متوجه این قضیه باشند كه آن حالتی كه در روز به واسطه روزه و امساك و مراقبه برای انسان حاصل می‌شود آثارش در شب ثبت می‌شود و حك می‌شود. لذا تصور بر این نباشد كه بالاخره موقع روزه تمام شد و شب رسید و دیگر انسان از روزه بیرون آمد و هركاری كه خواست انجام بدهد، هر جایی كه خواست برود، با هر كسی كه خواست صحبت بكند، با هر كسی كه خواست نشست و برخاست داشته باشد، آن آثاری كه در روز بدست آمده به واسطه این مسائل در شب از دست ندهیم. شب باید از آثار روز مراقبت و پذیرایی كنیم.

لذا فرمودند در شب غذا باید سبك باشد به نحوی كه ضعف برای بدن حاصل نشود. این شرط مهم است. اما اگر انسان افطاری را به نحوی بخورد كه سنگین بشود یا مثل امروزه كه متداول است یك وعده افطار می‌خورند و دو ساعت دیگر هم تازه شام می‌خورند كه اینها همه ضرر دارد و برای هضم و اینها، همه مضراست و موجب سنگینی هست. این نحوه غذا خوردن و این نحوه افطار كردن حالاتِ شبِ انسان را به كل از بین می‌برد. یك وعده بیشتر نباید بخوریم، غذا غذای سبك باید باشد و حتی اگر افطاری می‌دهیم كه افطاری خیلی مستحب است و سنت است و بسیار روی آن تأكید شده و حتی گفتند اگر با یك خرما هم كسی افطاری بدهد خداوند برای او ثواب افطاری را قرار می‌دهد و مقدر می‌كند. ولی درعین‌حال آنچه كه هست، انسان نباید این عمل مستحب را مبدل به یك ركود و خمودی كند كه او باعث بشود آثار این مسئله از بین برود.