لزوم تسلیم و سرسپردگی کامل به اولیاء الهی

چقدر احترام مؤمن آمده؟ چقدر آبروی مؤمن آمده؟ این دستورالعمل‌ها كجا رفته؟ ما می‌آییم با مسائل غیرعادی، بدیهی‌ترین مبانی اسلامی و انسانی را زیر پا می‌گذاریم. این درست است؟ راجع به عِرض و آبروی مؤمن چقدر آمده؟ آن‌وقت همین كه، احساس می‌كنیم كه حالی داریم و توجّهی داریم و مردم جمع می‌شوند و سلام و صلوات و چه منبرها و چه مسائل، چه چیزها ... اینها، آن می‌آید و به عنوان یك پوشش نفس ما را در محیط خودش هضم می‌كند و ما را در قالبِ توجه به معنویات، در آن قالب، بدون توجه به اینكه این معنویت، معنویت نیست، این لذت نفسانی است كه به این شكل آمده، به این شكل تجلی كرده است. یك وقت لذت، همین خوردن و خوابیدن و حركت كردن و تفریح و تفنن و شنا كردن و كوه رفتن است یك وقت هم لذت، همین لذت است. آن هم لذت نفسانی است، منتها به این كیفیت آمده است، در آن قالب می‌آییم و دیگر به مسائل توجه نمی‌كنیم، به قضایا توجه نمی‌كنیم، اینجاست كه آن خطرات برای انسان پیش می‌آید.

این افرادی كه در آن زمان بودند، در زمان رسول خدا بودند این افراد هم، همین لذاتی را درك می‌كردند كه ما درك می‌كنیم، همین مطالبی را می‌فهمیدند كه ما الان داریم می‌فهمیم، هیچ فرقی نمی‌كند، هیچ تفاوتی نداشته است، پس بنابراین ما باید خودمان را جای آنها قرار دهیم. وضعیت خودمان را باید به جای آنها قرار دهیم. امام صادق علیه السّلام می‌فرمایند این دار آخرت برای كسانی است كه دنیای خود را این‌طور طی كردند، مواظب بودند و حواسشان جمع بود، حواسشان این طرف و آن طرف نرفت، در ارتباطات خودشان از آن میزان، به این طرف و آن طرف نرفتند، ملاك‌ها را در نظر گرفتند و اهتمامِ نسبت به مطلب را فراموش نكردند. اول داغ نبودند و بعد كم كم آمدند آمدند بعد یك خورده سرد، سرد، سرد شدند و بعد كم‌كم بی‌تفاوت، نه، آن حالت گرمی را برای خود حفظ كردند.