اصول اساسی راه سیروسلوک

وقتی‌كه انسان مطلبی را می‌داند، حالا اگر عمل نكند ضررش را خودش كرده است. در حركاتش گفته‌اند كه باید این كار را انجام بدهی و این محرمات و مكروهات است و این مسائل موجب تخیلات است و موجب ازدیاد وهم و گمان است و این مسائل موجب پراكندگی و آشفتگی است. مدام برای بنده نامه می‌دهند حالم آن‌طور است، خب گوش ندادی و عمل نكردی. بنده غیر از اینكه مطلبی را بیان بكنم دیگر در اینجا چه تكلیفی دارم؟ غیر از اینكه مسئله‌ای را بیان كنم. فقط تكلیف بنده آن است كه آنچه را كه احساس می‌كنم مصالح دنیوی خودم را در ارتباط با این مطلب كنار بگذارم، همین، دیگر بیش از این مقدار تكلیفی برای بنده نیست. دیگر بنده نمی‌توانم بیش از این، تعهد و مسئولیتی را قبول كنم، اگر بخواهد مطلب برخلاف این برود بنده جور دیگر عمل خواهم كرد.

آنچه را كه وظیفه من هست این است كه آن حقایق نورانی و آن مطالبی را كه از بزرگان و اولیای الهی بر طبق تشخیص خودم، نه بر طبق جوّ و تبلیغات و شایعات و اینها، نه! مجلس زیاد است وسایل ارتباط جمعی زیاد است و اجتماعات زیاد است. از این مطالب خیلی هست و ارتباطی هم به بنده ندارد، آنها در اجتماعات خودشان نیامدند از من اجازه بگیرند كه من بخواهم بروم از كسی اجازه بگیرم. هر كسی بر طبق تشخیصی كه داده است خودش می‌داند و خدای خودش، تكلیفش را باید انجام بدهد. بنده هم بر طبق مدركات و تشخیص خودم، آنچه را كه از بزرگان اختصاص به مرحوم آقا هم ندارد چطور كه همه دیدید كه از كسان دیگر هم بنده مسئله نقل می‌كنم و كسی هم بنده را مجبورم نكرده كه حتما راه‌های خاصی را برای بیان مطالب، انتخاب كنم نخیر تابه‌حال این‌طور نبوده! و اگر روزی مسئله بخواهد جوری باشد كه من مجبور باشم راهی را انتخاب بكنم آن روز این مجلس وجود ندارد خیلی صریح هم می‌گویم آنچه را كه بنده تشخیص می‌دهم از كلمات بزرگان و اولیای الهی، برای دوستان‌خدا كه افتخار رفاقت با آنها را دارم عرض می‌كنم. خیال نكنید كه شما در اینجا آمدید در دیدگاه من و منظر من، این مسئله به نحو عادی و ساده است، نخیر، آن افرادی كه در اینجا آمده‌اند جای دیگر هم می‌توانستند بروند و این مطالبی را كه بنده خدمت دوستان عرض می‌كنم تمام اینها از سر صدق و خیرخواهی است و خود رفقا هم این اجازه را به بنده می‌دهند كه بتوانم یك قدری پا را از حد خود و گلیم خود فراتر بگذارم و نسبت به مسائل تجرّی داشته باشم. خب طبعاً ما این حسن لطف و كرامت را از رفقا احساس كردیم و الّا چرا این مطالب جای دیگر گفته نمی‌شود؟