ضرورت عمل بر طبق دستورات اولیاء الهی و تطبیق آن با مراتب وجودی

سلوك این است كه انسان وارد شود در مرحله و طریقی و راهی كه كارش را و افكارش و اقوالش را با مبانی و با دستورات تطبیق دهد تا روز آخر. هر كه هست بسم اللَه هر كه نیست بفرماید جای دیگر. ممكن است جای دیگر طی الارض یاد بدهند، ممكن است از این رمل و جفر و رمالی بازی و از این مسائل كه صدتا یك غاز هم ارزش ندارد جای دیگر باشد، حال و هوا به یك شكل دیگری ممكن است باشد، بنده اطلاع ندارم. بنده از این مسائل هیچ اطلاعی ندارم، فقط آن مقداری كه می‌توانم بگویم این است آنچه را كه بزرگان گفتند همین است. روی این مطلب می‌توانم بایستم و پاسخگو باشم و متعهد باشم‌كه این راه سلوك راهی است كه انسان كار و عمل و برنامه‌اش را مطابق با دستوراتی كه بزرگان فرمودند انجام بدهد و وقتی‌كه انجام داد در تحت ولایت و در تحت اشراف ولی عالمِ وجود، امام زمان آن عصر قرار خواهد گرفت. چه او را ببیند چه او را نبیند. چه با او ملاقات بكند چه نكند، چه زمان ظهور را درك بكند چه نكند. این روش اولیای الهی بوده و بر این اساس هم حركت كردند و در این مسئله بین بنده و بین رفقا و سایر دوستان هیچ تفاوتی نیست.

خدا نیاورد آن روز را، در روز قیامت موقعیتی برسد كه همین رفقایی كه در اینجا نشسته‌اند ببینم از من سبقت گرفته‌اند و ببینم من عقب ماندم، نه! خدا با كسی رودربایستی ندارد. مگر عرض نكردم خدمت رفقا كه مرحوم آقا به یك نفر فرموده بودند كسی كه از من بخواهد من به او می‌دهم نخواهد نمی‌دهم. حتی اشاره كردند به بنده، بخواهد می‌دهم نخواهد نمی‌دهم. بخواهد یعنی خواست باطن، خواست باطن یك تعهدات و التزامات و اهتمام و اراده‌ای دارد. همین‌طور كه ما خواستیم به این راحتی نیست.