مقام اخلاص و مراتب آن و لزوم حركت سالك الهى بر اساس آن‏

من خودم به شخصه در تجربه‌ای كه در طول مدت چهل سال با مرحوم والد رضوان اللَه علیه داشتم با اینكه نسبت به ایشان خیلی بیش از آنچه كه سایر افراد در معیارهای خودشان و در ملاك‌های خودشان در استناد به افراد و تكیه به افراد، من بالاتر بودم و اتّكا و اعتماد و وثوق خودم به ایشان در مراحل بسیار بالاتر از سایر افراد و هم‌نوعان خودم به اشخاص بود، درعین‌حال اگر مطلبی از ایشان می‌شنیدم خودم هم پیگیری می‌كردم، چون ممكن است در بعضی از اوقات اشتباهی از انسان سر بزند، خطایی از انسان سر بزند، غیر از بعضی از مسائلی كه نسبت به واقعیت آن مسائل، نظر و دیدگاه ما نسبت به ایشان جور دیگری بود. ولی در مسائل عادی ممكن است یك مطلب اشتباه به گوش شخصی رسیده باشد و او در مقام تطبیق این حكایت با محكی نباشد و در مقام توجه به منشأ و واقعیت امر نباشد، در آنجا انسان باید تحقیق كند. ایشان وقتی كتاب می‌نوشتند، كتابشان را می‌دادند به من و بنده تصحیح می‌كردم، غلط در آن كتاب وجود داشت، حالا چون یك شخص ولی خدا است در نوشتجاتش نباید غلط وجود داشته باشد؟ حتماً باید همه نقطه‌ها و ویرگول‌ها باشد و همه عبارات باید صحیح باشد، گاهی اوقات یك مطلب علمی و حتی پزشكی در كتابشان نوشته‌اند بنده تا حدودی اگر اطلاع داشتم تصحیح می‌كردم. این‌طور نیست كه به صرف اینكه یك مسئله و مطلبی از یك ولی خدایی سر می‌زند انسان در صورتی كه دیدگاهش نسبت به آن مسئله به خصوص، نه آنچنان باشد كه در بعضی از اوقات اولیای الهی در مقام تطبیق واقع هستند با عالم كثرت، اگر به این كیفیت نباشد باید تحقیق كند. این‌قدر دایره عرفان دقیق و ظریف و محكم و معتدل و مطابق با عقل و اعتدال و منطق است. تا این حد این بزرگان نسبت به مسائل توجّه داشتند.