مقام اخلاص و مراتب آن و لزوم حركت سالك الهى بر اساس آن‏

اگر نظر رفقا باشد در جلسه قبل یا در دو سه جلسه قبل، این مطلب را عرض كردم، ما كه به دنبال ظهور حضرت هستیم، ما كه منتظر ظهور حضرت هستیم اگر به این امید زندگی كنیم و منتظر باشیم كه حضرت بیاید و بنشیند و در كنار ما صحبت كند آن وقت ما مطلب را بپذیریم او امام زمان ما نیست و ما منتظر نیستیم. او یك فرد عادی است، ما در آن صورت به قیافه امام علیه‌السّلام توجه كردیم نه به شخصیت امام، به سیمای امام توجه كردیم نه به باطن و حقیقت امام. لذا اگر امام زمان بیاید، حالا حضرت كه از نظر ظاهری آن‌گونه كه گفتند ما كه ندیدیم، از نظر ظاهری كه سیمای حضرت هم سیمای معتدل و جاذبی است، حالا اگر امام زمان علیه‌السّلام بیاید، چندان هم از یك سیمای جاذب‌برخوردار نباشد، تا حضرت را می‌بینیم یك‌دفعه می‌رویم عقب! این است؟ این امام زمان است؟ بعد هم می‌گوییم خب دیگر شده است دیگر!!

اینها خنده ندارد رفقا، اینها واقعیت است، باید توهّمات را از ذهن خودمان بیرون كنیم، اینها تخیلات است. آن افرادی كه در اشعارشان برای امام حسین و غیر امام حسین، اشعار عاشقانه و اینها می‌سرایند و یك مشت جوان‌ها را دنبال خود می‌كشانند، اینها نمی‌دانند كه این نحوه مدح كردن، مذمّت امام و اهانت به ولایت و شخصیت امام علیه‌السّلام است. اولًا این‌طور نبوده كه سیمای امام حسین علیه‌السّلام از همه زیباتر باشد، نخیر سیدالشّهدا یك صورت معمولی داشته است، امام حسن مجتبی صورتشان زیبا بود ولی صورت سیدالشّهدا یك صورت معمولی بود، حالا ما بیاییم شخصیت جاذب مقام ولایت را كه عالم ملك و ملكوت و لاهوت و جبروت و مادون اراده و مشیت پروردگار را در همه عوالم مجرّد و ماده، استیعاب كرده، در یك قالب صورت زیبا كه هركه می‌بیند خوشش می‌آید و فریفته می‌شود و عاشق می‌شود و دنبالش راه می‌افتد در این قالب می‌آییم این را مطرح می‌كنیم و بیان می‌كنیم، این معرفی امام است؟ این اهانت به امام است، این كوبیدن امام است، از بین بردن واقعیت امام علیه‌السّلام است.