نحوۀ حفظ و تداوم بخشیدن به حالات معنوی

لذا بعضی از بزرگان آمدند این روایت را این‌طور معنی كرده‌اند گفته‌اند این‌طور نیست كه ألا و أنّ لله فی أیام دَهرِكم نفحات ألا فَتَعَرّضوا لها ولا تَعرّضوا عنها این باشد كه اوقات خاصی در سال مورد نظر است كه آن اوقات خاص را انسان باید مواظبت كند. مثلا دهه ذی‌الحجه یا مثلا ماه مبارك رمضان یا مثلا شب‌های قدر، نه! آن اراده پروردگار بر نزول فیض از ناحیه او وقت معین و مكان معین ندارد و انسان نمی‌تواند او را در تحت معیار و در تحت ملاك قرار بدهد. بالاخره در هنگام نزول این مسئله با یك مكانی یا با یك زمانی خواهی نخواهی مواجه خواهد شد؛ یعنی ما نباید به دنبال این بگردیم كه چه ساعت از ایام روز، این فیض می‌آید خودمان را برای آن ساعت آماده كنیم این غلط است، یك همچنین چیزی وجود ندارد. یا نباید دنبال این بگردیم كه چه روز از ایام سال یك همچنین نفحاتی است، چه ماه از ماه‌های سال دارای این ویژگی‌ها هست این نیست. همین الانی كه در اینجا نشستید ممكن است آن نفحه در همین‌جا بیاید یك ساعت دیگر از اینجا كه بیرون رفتید ممكن است آن نفحه در آن یك ساعت بیاید. این نیست این‌طور، در هیچ قالبی این مسئله نمی‌گنجد. زیرا كیفیت نزول بركات از ناحیه پروردگار و مواجه شدنش با سلسله علل و اسباب در عالم ملكوت، اقتضای تغییر و تحول و تبدل را هنگام ارتباطش با نفس می‌كند كه وقتی این بركت و عنایت از جانب پروردگار آمد كه نفس را متوجه كرد، انسان یك‌مرتبه در خودش تغییر احساس كرد، تحول احساس كرد وضعیت‌خودش را با وضعیت قبل متفاوت دید، این مسئله، هیچ قانون بر نمی‌دارد هیچ ملاك بر نمی‌دارد. ممكن است برای یك نفر در این لحظه باشد ممكن است برای یك نفر پنج دقیقه دیگر باشد. آن یك نفس دارد آن یك نفس دیگر دارد. آن یك حال دارد آن یك حال دیگر دارد و ممكن است كه با هم، هم منطبق باشد. یعنی دو نفس وقتی‌كه در یك وضعیت قرار بگیرند، به خصوص برای سالكین راه خدا، وقتی‌كه در مجلس واحد هستند و حال آنها از نقطه نظر ربط در یك سطح قرار دارد در یك لحظه برای دو نفر است در یك لحظه برای سه نفر است در یك لحظه برای ده نفر است.