مراتب باطل و وظایف سالک در برابر آنها

أعوذباللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد

وعلى آله الطّيّبين الطّاهرين و اللعنة على أعدائهم أجمعين‌

امام صادق علیه‌السّلام به «عنوان» فرمودند: وَ لَا یدَعُ أیامَهُ بَاطِلًا؛ فردی كه مقصد الهی را مد نظر خود قرار داده و حركت در مسیر وصول به مراتب فعلیت و معرفت پروردگار را دارد، این شخص نباید ایام خود را به بطالت بگذراند.

طبعاً این مسئله یك مسئله خیلی بدیهی و روشن است كه خدای متعال وقتِ محدودی را برای تكامل ما قرار داده است؛ هر شخصی در این دنیا پرونده خاصّ به خود را دارد. یكی سی سال، یكی چهل سال، یكی شصت سال، یكی هفتاد سال، یكی بیست سال، یكی زود یكی كمتر، راجع به این مسئله قبلًا خدمت رفقا صحبت شد كه مسئله به كم یا زیاد بودن نیست؛ یعنی برای آن كسی كه بیست سال وقت قرار داده‌اند، آن میزان تكاملی خود را هم بر اساس همین بیست سال قرار داده‌اند، نه اینكه انسان این‌طور تصور كند آن كسی كه عمرش هشتاد سال است بیشتر می‌تواند استفاده كند و بیشتر فیض ببرد و آن كسی كه عمرش كمتر است از این نعمت محروم است، نخیر. مسئله تكامل روح و تكامل نفس و سیر انسان در یك مجموعه‌ای قرار دارد كه مقداری از آن در این دنیا و اگر نتوانست تتمه را در عالم برزخ طی خواهد كرد و این مسئله نسبت به افراد متفاوت است؛ یعنی خدای متعال برای آن كسی كه در اینجا پنجاه سال عمر قرار داده، این مسئله را در پرونده او لحاظ كرده است، برای كسی كه سی سال عمر قرار داده، این مسئله را لحاظ كرده. پس این یك مطلب بدیهی است كه اگر انسان عمر خود را به بطالت بگذراند نباید توقع داشته باشد كه در آن دنیا جایگزین عمر باطله او خواهد شد و ما باید خیلی به این مسئله توجه كنیم.