اختصاص اربعین به سید الشهداء علیه السلام

یكی از همین چیزها، همین موبایل است، همین تلفن‌های موبایل. این وسیله خیلی وسیله‌ی خوبی است. انسان در خیلی از اوقات دسترسی به تلفن ندارد و نیاز دارد. ولی همین كه موبایل در جیب انسان می‌آید، انسان مانند آدم‌های معتاد و هرویینی می‌شود، مثل این معتادها، معتاد خود موبایل می‌شود، هر كسی زنگ می‌زند فوری گوشی را بر می‌دارد. حالا اگر كه بنده خدا می‌رفت یك جایی، كاری نداشت دیگر، از یك مسافتی می‌رود به جای دیگر می‌خواهد برسد، در ماشین كه تلفن نیست، راحت برای خودش می‌رود، در افكار خودش، در حال خودش، در سكوت و آرامش خودش، اما تا صدای موبایل بلند می‌شود یك دفعه از آن طرف خط یك نفر تلفن می‌كند و همه اعصاب این را به هم می‌ریزد. خب این چه وسیله‌ای شد؟ حالا خدا نكند كه انسان این وسیله موبایل را خاموش بكند، باید بیاید حساب و جواب بدهد. آقا موبایلتان خاموش بود، چه شده، چه قضیه‌ای هست و دیگر ... خب تا همین حد دیگر مطلب را نگه داریم و آن آقایانی كه مبتلا هستند، خودشان بهتر می‌دانند. این موبایل یك وسیله‌ای برای ابتلاء شده است.

به قول یكی از دوستان مرحوم آقا كه می‌گفت رفتیم فلان وسیله را بخریم، فلان وسیله ما را خرید. انسان می‌رود موبایل بخرد، موبایل او را می‌خرد. یعنی چه؟ یعنی تمام زندگی او را در اختیار خودش قرار می‌دهد. موقع نماز همین كه می‌خواهد نماز بخواند، موبایل زنگ می‌زند. زنگ زدن همان و فوت نماز همان.

درست! حالا متوجه شدید! تا می‌خواهد به یك مطلب گوش بدهد، می‌آید جلو و نیم ساعت صحبت می‌كند؛ همین كه می‌خواهد مطلب را بشنود، یك‌دفعه موبایل زنگ می‌زند، بر ندارد باید الك و فلك و ...، بر دارد همه مطالبی كه به گوشش رسیده همه از دست می‌رود. انسان با خاطر ناآرام كه نمی‌تواند چیزی بفهمد. با خاطر مشوش كه چیزی در ذهنش نمی‌رود. پس این خودش می‌شود یك بلا برای انسان، بلا!