دیدگاه اهل معرفت نسبت به نهضت سید الشهداء علیه السلام، و نقد سایر دیدگاه‌ها

این‌ها همه نشان از آن علوّ مقام انسان می‌دهد، ولی نمی‌داند كه این علوّ مقام را كجا خرجش می‌كند، نمی‌داند این عزّت نفس را در كجا خرج می‌كند. این عزّت نفس را باید در راه درست خرج كنی تا به نتیجه برسی نه در انانیت‌های دنیوی. این‌كه الآن در این مرتبه هست، این همان عزّت الهی است كه الآن در نفس این آمده؛ منتهی این را در راه خراب خرج می‌كند، در راه خلاف خرج می‌كند؛ وگرنه این را از خودش كه نیاورده است. آن عزّت الهی در بعضی از موارد می‌گوید سكوت كن؛ آن عزّت الهی در بعضی از موارد می‌گوید دست روی دست بگذار؛ آن عزّت الهی در بعضی از موارد می‌گوید حرف نزن و هزار بار این شكننده‌تر و گران‌تر است برای یك همچنین فردی.

آن نویسنده‌ای كه می‌آید برای سیدالشهداء علیه‌السّلام كتاب می‌نویسد درحالی‌كه خودم از مرحوم مطهری شنیدم كه فرمود: من قطع دارم ایشان نماز نمی‌خواند، آیا او در راه سیدالشهداء است؟ این است؟ تو داری برای امام حسین كتاب می‌نویسی، كدام امام حسین؟ امام حسینی كه در روز عاشورا دست از جنگ برداشت و نماز ظهر و عصر را در میان صفوف دشمن گذارد و بهترین یاران خود را (حبیب‌بن مظاهر) در همین نماز از دست داد. آن‌قدر بر بدن حبیب‌بن مظاهر تیر زدند كه بعد از این‌كه نماز سیدالشهداء تمام شد، افتاد و جان داد. آن‌وقت تو نماز نمی‌خوانی، می‌خواهی امام حسین را هم به ما معرفی كنی! تو از امام حسین چه فهمیدی؟ تو از سیدالشهداء چه ادراك كردی؟ فقط همین شمشیر زدن و در مقابل ظلم نرفتن. بیچاره‌ی بدبخت! سیدالشهداء برای احیاء نماز آمد. مگر خودش در سخنانش نفرمود كه برای این‌كه معالم دین را من اظهار كنم و سنّت جدم و رسول خدا را به پا دارم، آمدم قیام كردم؛ برای این آمدم این كار را بكنم. می‌بینید ما چقدر از فرهنگ ولایت و امامت دوریم و با اوهام كودكانه و جاهلانه و نابخردانه‌ی خود می‌خواهیم مقام و شأن امام علیه‌السّلام را ترسیم كنیم. لذا باید گفت: