تفاخر و کثرت طلبی در مكاتب مادى و ماتریالیستى‏

یكی از مسائل در اسلام مسئله شأنیت است این فرد این شأنی را كه دارد به این قسم باید باشد، آن فرد این شأنی كه دارد به این قسم باید باشد. بارها با مرحوم آقا ما این طرف و آن طرف می‌رفتیم در بعضی از منازل وارد می‌شدیم ایشان اعتراض می‌كردند چرا یك هم چنین چیزی در منزل شماست ولی وقتی‌كه با همین ایشان جای دیگر می‌رفتیم از ایشان سؤال می‌كردند ایشان می‌فرمودند این وسیله را شما باید بیاورید، شأن شما در اینجا این اقتضا را می‌كند و شأن او این اقتضا را می‌كند، یعنی چه؟ یعنی در دیدگاه یك سالك و در دیدگاه یك عارف دنیا داشتن مطرح نیست، به دنیا گرایش پیدا كردن مورد نظر است این می‌شود تفاخر. خیلی دیگر ظاهراً ما داریم زیاده روی می‌كنیم رفقا خسته شده‌اند، دیگه خسته شده‌اند، نگوئید نه.

تفاخر و تكاثر عبارت از این است كه انسان توجه به دنیا كند نه اینكه از دنیا نصیب بردارد. دو مطلب است: یك وقتی انسان دنیا را كثرت می‌دهد البته مطلب باقی ماند و راجع به تكاثر و راجع به تفاخر صحبت نشد و فقط به همین مسئله قضیه دنیا ما در امروز پرداختیم و ان‌شاءاللَه تتمّه‌اش برای جلسه آینده آنچه كه مورد نظر ائمه دین و در راستای كمال هست تقلیل كثرت نیست و كم بهره گرفتن نیست، این غلط است. آنچه كه مورد نظر است توجه به دنیا و زیاده طلبی است؛ یعنی انسان از آن محدوده‌ای كه باید نسبت به آن محدوده توجه داشته باشد و آن مقدار را برای رسیدن به كمالش صرف كند به نحوی كه موجب تشویش خاطر او نشود، موجب دغدغه فكری و ذهنی او نشود و موجب بازماندن مسیر او از كمال نشود به همان مقدار اكتفا كند و این در همه چیز هست؛ در وسیله نقلیه هست، در منزل هست، در غذا هست، در ارتباط با دیگران هست، در ازدواج هست، در مسائل مربوط به كسب‌وكار هست، در همه اموری كه مبنا برای انسان، حركتی است به سمت كمال كه در آن حركت برای انسان توقف پیش نیاید این می‌شود مبنا.