كیفیت ارتباط میان اشتغال به تكالیف الهى و پرهیز از مراء و مباهات‏

امام صادق می‌فرماید: برو در مسجد نماز بخوان كسی آمد پشت سرت آمد نیامد نیامد، در وقت ظهر باید نمازت را بخوانی والسّلام نیامد نیامد. كسبه محل پیش مرحوم‌آقا آمدند: آقا شما نماز مغرب را یك‌قدری دیرتر شروع كنید نمازظهر را یك‌قدری دیرتر شروع كنید تا ما بخواهیم مشتری‌ها را راه بیندازیم و این حرف‌ها یك‌قدری دیرتر می‌رسیم. مرحوم آقا می‌فرمودند: موقع نماز ما اذان می‌گوییم و می‌خوانیم شما مشتری را قبول نكنید. بارها می‌شد ما با ایشان می‌رفتیم مسجد موقع نماز ظهر پشت سر ایشان پنج نفر بودند نماز عصر مثلًا سی نفر، چهل نفر یا پنجاه نفر می‌شدند نماز ظهر را با پنج‌نفر می‌خواندند، این می‌شود مخاطب امام صادق علیه‌السّلام «وَ إذَا اشْتَغَلَ الْعَبْدُ بِمَا أَمَرَهُ ال لَهُ تَعَالَی وَ نَهَاهُ» وقتی این‌طور باشد «لَایتَفَرَّغُ مِنْهُمَا إلَی الْمِرَآء» به عمل الهی قیام كند به تكلیف قیام بكند دیگر فكرش و ذهنش و وقتش نمی‌رسد برود با كسی جدال كند آقا چرا دیر آمدی؟ دیر آمد كه آمد. آقا چرا پشت سر ما نیامدی؟ آقا چرا رونق نماز جماعت را شما ارج ننهادید؟ از این حرف‌ها همه بلد هستند دیگر خیلی حرف‌های تو چشم پر كن. آقا چرا مجلس سیدالشهداء را پر نكردید؟ آقا فرض بكنید كه این مطالبی را كه ما می گوییم به این مطالب توجه نكردید؟ آقا چرا افراد و همسایه‌ها و این‌طرف و آن‌طرف را به این مجلس دعوت نكردید؟ آقا چرا نیامدید؟ آقا چرا آمدید؟ آقا چرا دیر آمدید؟ همه این حرف‌ها می‌رود پی كارش، حرف و مطلب است، وظیفه‌ات را بیا انجام بده هر كس آمد هر كس نیامد والسّلام، این است قضیه.

قیام به مطلب بكن و به این كار نداشته‌باش كه این چه عملی در خارج و چه عكس‌العملی در خارج بوجود خواهد آمد همین، غیر از این هم هیچ نیست. هر كسی اگر بیاید به همین‌نقطه عمل كند، آقا امشب الحمدلله منبر ما گرفته بود خیلی افراد آمده بودند الحمدلله جمعیت خیلی خوب جمع شده بودند آن‌وقت فردا شب كه نیایند اخم‌ها می‌رود در هم، دیگر اصلًا حالش نمی‌آید آدم صحبت كند با كی حرف زند هفت هشت ده‌تا بیست‌تا بیشتر نیستند آقا. آقا مردم استقبال نمی‌كنند چه شده است دنیا به سر رسیده، نه آقاجان دنیا به سر نرسیده تو به سر رسیدی، مردم سر جایشانند این مردم یك روز می‌آیند یك روز می‌روند.