ضرورت مصیبت برای تکامل انسان

امام علیه السّلام تعلّق دارد منتهی آن تعلّق تعلّق خاصی‌ است كه حالا عرض می‌كنم كه چه تعلّقی از ما انتظار دارد، تعلّق دارد، اگر تعلّق نداشت پس چرا گریه می‌كرد؟ پس چرا در روز عاشورا حضرت گریه می‌كرد و اشك از چشمانش می‌آمد؟ آن هم كی؟ آن هم حضرت علی اكبر كه یك تار مویش به تمام دنیا ارزش دارد، یك تار مویش به همه دنیا می‌ارزد.

این تعلّق چه تعلّقی است تعلّق همین تعلّق است، تعلّق نفس است به یك موجودی كه با او مرتبط است. اضافه بر این مطلب دیگری را هم بنده باید براین اضافه كنم و آن این است كه این تعلّقی كه امام علیه السّلام با فرزند خود دارد این تعلّق را با همه افراد دارد اگر انسان یك فرزند داشته باشد یك تعلّق دارد اگر دو فرزند داشته باشد دو تعلّق دارد سه فرزند داشته باشد سه تعلّق دارد.

مرحوم آقا می‌فرموند كسی كه به مرتبه ولایت برسد نسبت به افرادی كه با آنها ارتباط دارد مانند فرزند او می‌شوند. امام علیه السّلام در اقصی مراتب تعلّق با همه افراد این نحوه تعلّق را دارد. لذا یك فرد كه از بین می‌رود انگار فرزندش از بین رفته، رفیقش از بین رفته انگار فرزندش از بین رفته، یك فرد عادی از بین رفته انگار فرزندش از بین رفته و این را ما نمی‌فهمیم، ابدا، گر چه علّامه دهر هم بشویم نخواهیم فهمید تا كی؟ تا وقتی كه در همان مجرای ولایتی انسان قرار بگیرد كه امام علیه السّلام در رأس آن هرم قرار گرفته است، آن وقت می‌فهمد در دل امام چه می‌گذرد و الا نمی‌فهمیم، حالا فقط این مطلب را به عنوان یك واقعیت كه از اولیای خدا از من می‌شنوید بپذیرید انشاءال له خداوند قسمت می‌كند كه همه ما متوجه بشویم كه سیدالشّهداء علیه‌السّلام وقتی كه یكی از اصحابش در روز عاشورا شهید می‌شد حضرت گریه می‌كردند برای او این به چه نحو بوده؟ این فرزند خود را می‌دیدند به این نحوه البته آن نحوه گریه مسائل دیگری است كه اگر وقت امروز مجلس با توجه به فرصت كمی كه هست اجازه بدهد در عرض چند جمله ای مسائل را عرض می‌كنم.