
ضرورت مصیبت برای تکامل انسان
ضرورت مصیبت برای تکامل انسان
27یك وقت من این مطلب را عرض كردم مردم چگونه میپندارند، اگر سیدالشّهداء علیه السّلام با مرگ طبیعی از دنیا میرفت اینقدر ما سینه میزدیم برایش یا نه به زور هم یك مجلسی میگرفتیم حالا نعوذ بال له نعوذ بال له فرض كنید كه مثل مجالسی كه برای امام هادی یا امام باقر علیه السّلام ... كه خب میگویند یك سمیخوردند و بس چرا؟ چون حتماً برای امام حسین اینطور شد چون شمشیر زدنند چون تكه تكه اش كردند چون فرزند شیرخوارش را با تیر زدند چون فرزند برومند و بزرگش حضرت علی اكبر را اینطور كردند چون ذراریش را به این كیفیت درآوردند.
تمام اینها این قضیه را مصیبت نگاه كردن است و هر مقدار كه مصیبت بیشتر بشود بیشتر بر سرمان میزنیم، حالا اگر امام حسین را با یك ضربه شمشیر زده بودند اینقدر توی سرمان میزدیم؟ نه. ولی چون با تیغ به پیشانی زدند، چون با تیر به قلب زدند چون این كیفیت به شهادت رساندند، چون بدنش را زیر اسبها انداختند، چون این كار را كردند هی داد بیشتر هی فریاد بیشتر هی تحریك كردن بیشتر. نگاه كنید مجالسی كه دارید میبینید دیگر. آی فلان آی آنطور، آی داد آی بیداد كردن حنجره خودشان را هم پاره میكند كه چی؟ كه هی مصیبت بیشتر شده اولیاء خدا به این قضیه نگاه میكنند چه نور بیشتری! چه عشق بیشتری چه بهاء بیشتری! چه رفعت بیشتری! چه رتبه بیشتری! چه الطاف بیشتری! چه عنایات بیشتری! چه تقرب بیشتری! و چه وحدت بیشتری! هی به آن كیفیت دارد نگاه میكند، آنها به این كیفیت، این معنا و مقصود مرحوم آقای حداد و مرحوم آقا رضوان ال له علیهما در كتاب روح مجرد است كه بی خبران این نكته را در نیافتند و به انتقاد پرداختند كه در جریان كربلا مصیبت چهره ماهوی خود را تغییر داده، هویتش همان است.
هویتش همان وجود خارجی است، ماهیتش و حد و رسمش تغییر پیدا كرده ما این را مصیبت میپنداریم او ترقی دارد میبیند استقبال میكند ... البته این فیا سیوف خذینی كلام سیدالشّهداء نیست. یك وقتی اشتباهاً این مطالب را نگیرید. دیده شده در بعضی از اعلانات و پرچمها مینویسند كه ان كانَ دینُ محمدٍ لا یستقیم الا بقتلی فیا سیوف خذینی كه از حضرت سید الشهدا نقل میكنند این مطلب مربوط به حضرت نیست. بلكه مربوط به یكی از واعظین مصری است كه اشتباهاً نقل میكنند، خب البته عباراتی دراین زمینه هست اما این عبارت عبارت مربوط به سیدالشّهداء نیست و كسی به عنوان سیدالشّهداء هم نقل نكند این عبارت را.
