ضرورت مصیبت برای تکامل انسان

این اراده و مشیت الهی چیزدیگری است، اراده و مشیت الهی و آن خواست الهی را در نظر گرفتن یعنی سپردن اختیار و سپردن اراده به اراده و مشیت او، خدا نمی‌خواهد كه شما در زمان حیاتتان فرض كنید فرزند خود و نوه خودتان را ببینید، نمی‌خواهد، بسیار خب نمی‌خواهد الان این نحو قضیه الان به این نحوه اراده پیدا كند حالا جالب اینجاست كه تمام قدرت و اختیار در تصرف در عالم را به انسان می‌دهند ولی می‌گویند هیچ كاری نكن این خیلی ... همه را می‌دهند دیگر، می‌گویند هیچ كار نكن! در بعضی موارد اعمال كن در سایرمسائل نمی‌توانی اعمال كنی این می‌شود، آن‌وقت آن می‌شود آقای حداد، آن می‌شود مرحوم آقا. هر كسی كه اینطور نمی‌شود، ما خیال می‌كنیم كه اینها خب مقاماتی كه پیدا كردند بالاخره اراده خدا تعلّق گرفته نه آقا جان دم شتر به زمین رسیده تا اینكه این مسئله صورت خارجی و صورت تحقق پیدا كرده.

مرحوم آقا می‌فرمودند به هر مقدار كه خداوند به یك شخص رتبه می‌دهد به همان مقدار او را به ابتلائاتی مبتلا می‌كند این دیگر مسلم است این ابتلائاتی كه لازم ترقی است، آن وقت امام علیه السّلام در اینجا راه عبور را برای ما توضیح می‌دهند و می‌گویند در اینكه شما تعلّق دارید حرفی نیست، به عنوان دارم اینها را بنده توضیح می‌دهم به عنوان می‌فرمایند من نمی‌گویم كه، این تعلّقات را در خودت از بین ببر، من نمی‌گویم كه تو تعلّق نداشته باش و من نمی‌گویم كه نظام عالم را بر وفق مراد بگردان همه اینها مطالب غیر صحیح است. آمد از امام صادق درخواست كرد كه یابن رسول ال له دعا بفرمایید خدا برای من امتحان بوجود نیاورد! حضرت فرمودند دعای به محال من نمی‌كنم، در قضای حتمی الهی این قضیه هست كه خداوند برای همه باید امتحان بیاورد. كاری كه من انجام می‌دهم و كاری كه تو انجام می دهی این است كه از روی اصلاح دعا كنیم خدا خودش موفق كند، توفیق بدهد كه از امتحان رد بشویم توفیق یعنی همین تحمل برای عبور، تحمل برای عبور، یك روز، دو روز، یك ماه، دو ماه، سه سال، پنجاه سال فرق نمی‌كند این تحمل برای عبور را خداوند به انسان عنایت بكند این كار را باید انجام بدهی.