مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال‏ (۲)

خود بنده شاهد بودم، در یك مجلس عصر جمعه مرحوم آقا داشتند برای افرادصحبت می كردند مسئله راجع به یك جریانی بود جوری ایشان قضیه را مطرح كردند كه واقعاً هر شخص بی طرفی می گفت منظور ایشان فلان مطلب است، فلان قضیه است. وقتی كه مجلس تمام شد من دیدم دونفر دارند با هم حرف می زنند، این می گوید دیدی آقا این مطلب را گفت؟ همان چیزی كه مورد نظر ایشان بود، یعنی ساده تر ازاین گویا تر ازاین، روشن تر از این بیان، نمی شد، فقط مانده بود ایشان تصریح كنند، همین، نمی شد دیگر یك مطلبی را بیان كرد، ولی همین دو نفر، فاضل هم بودند، اهل علم هم بودند مطلب آقا را به جای دیگری زدند.

چرا؟ نفس خراب است، نفس ایراد دارد، تا می خواهد آن حق بیاید فوراً می زند كنار، قوای دیگررا می آید جایگزین می كند، تا جنود ملائكه می خواهند بیایند وآن حقیقتی را كه از زبان ولی خدا آن حقیقت بیان شده، آن را همینطور آرام بیاورند توی نفس، این نفس نیست خراب است! می زند اینها را كنار، جنود شیطان می آیند آن مطلب را برمی گردانند با توجّه به بعضی ازایهام هاو كنایه و ابهام‌ها و یك مجملاتی كه درهر كلامی ممكن است وجود داشته باشد، همان را می آورد نود درصد، نودو پنج درصد حرف را نمی گیرد، پنج در صد كه ممكن است آن پنج درصد به نفع او باشد، آن پنج درصد را می آید بزرگ می كند و تمام سینه وقلب وضمیر و فكر اورا از همان پنج درصد پر می كند.

این مال چیه؟ مال خرابیه، مال خرابیه نفس است، اینجا انسان ...، لذا می گویند: انسان یك قدری باید متوجّه باشد یك مطلبی را می خواهد بشنود ذهن خودش را پاك كند از جوانب پاك كند، خود را جدای از آن محیط احساس كند، آن وقت، شاید جور دیگری تلقّی كند، مسئله به نحو دیگری برای او قرار بگیرد.