مراتب انفاق در راه پروردگارمتعال‏ (۱)

سه روز مال و جان و ناموس مردم مدینه را یزید بر لشكریانش حلال كرد. سه روز! متوجه اید چه شد؟ ما این مسائل را داشتیم. می گویند اسبها در كنار قبر پیغمبر تا زانو در خون می رفتند.

اینقدر از مردم كشته و نظایرش خوب زیاد اتفاق می‌افتد. اینها همه برای چیست؟ برای این قضیه است باید این انجام بشود، باید آن انجام بشود. چه حسابی؟ چه منطقی؟ هیچ! منطق نمی‌خواهد! خب این مال افراد است. ما چه كنیم؟ ما هم مثل بقیه؟ یا نه. خدای متعال با هر شخصی بر اساس فكری و نفسی و ظرفیت علمی و مدركات او برخورد می‌كند. این عذر نمی‌تواند ما را موجه سازد. ما نمی‌توانیم دیگر عذر بیاوریم. ما دیگرمتوجه شدیم حالا كه متوجه شدیم باید حساب پس بدهیم، باید درست عمل كنیم. هر جا قدم نمی توانی بگذاری، هر جایی نمی توانی بروی، آقا ما چه می دانیم از ما پذیرفته شده نیست، آقا ما خبر نداریم از ما قبول نیست! از ما كسی قبول نمی كند.

هر شخصی پرونده‌ی خاص به خودش را دارد، دونفر دو پرونده دارند و در روز قیامت دوجا می ایستند، دوجا می ایستند. یك عمل را انجام دادند ولی دو جا می ایستند. این ذهنیات و براساس یك استعدادات و آن هم براساس استعدادات دیگر، این روش، روش قارون است.

اما روش اولیاء خدا چیست؟ اولیاء خدا چطور عمل می كنند؟ نمیدانم این قضیه را به رفقا گفته ام یا نه؟ البته تكرارش خب اشكالی ندارد یكی از دوستانمان از رفقا كه خداوند توفیق را شامل حالش افزون كرده و از بستگان هم هست. می‌گفت: یك روز رفتم خدمت مرحوم آقا مرحوم آقا با او یك خویشاوندی بسیار نزدیك داشتند می گفت: رفتم پیش ایشان اموالی را من به بعضی ها مدیون بودم گفتم: كه آقا من اموالی را ...، شرایط من این است، این كار را كرده ام، این كار كرده ام و الان اموالی را به بعضی مدیون هستم. ایشان فرمودند: خب ما یملكت چیست؟ گفتم: من یك منزل دارم واز آن طرف هم سمتی دارم در جایی درس می داده، استاد بوده همین، من غیر از این چیزی ندارم.