كیفیت تأثیر اعمال و رفتار انسان بر نفس و ملكوت او

این را می‌گویند سلوك. سلوك یعنی: درست اندیشیدن و عقلائی و منطقی مسئله را بررسی كردن و بعد، عمل را بر طبق آن اندیشه‌ی صحیح و اندیشه ی توحیدی تطبیق دادن. هر جا می‌خواهد برسد، برسد! ممكن است اگر من این كار را بكنم آن شخص با من قطع رابطه بكند. به جهنم كه قطع رابطه می‌كند! به جهنم! ممكن است اگرمن این كار را بكنم ارتباطم با او سست بشود، هزار سال می‌خواهم سست باشد، نباشد اصلًا این ارتباط! این خیلی مسئله ی مهمی است ها! برای همه ما هم اتفاق می‌افتد. برای همه ما این قضیه اتفاق می‌افتد و خواهد افتاد واین ناموس عالم تكوین و عالم تشریع است كه باید برای همه، این امتحانات پیدا بشود. پیدا هم می‌شود بعضی‌ها در این جریان قرار می‌گیرند و فكر می‌كنند و بالا می‌كنند و پایین می‌كنند و مسئله را به سمت دنیا و به سمت هوی پیش می‌برند. بعضی‌ها بعد ازگذشت زیاد از مسئله كناره گیری می‌كنند.

در قضیه ی زبیر در جنگ صفین مگر خدمت رفقا عرض نكردم؟ وقتی امیرالمؤمنین او را متوجه كرد، چه كرد؟ آمد رفت كنار گفت: من نه این طرفی هستم نه آن طرفی. آمد و این مقدار توانست بگذرد. اما نتوانست بیاید جزء لشكر امیر المؤمنین و شمشیرش را بردارد و بگوید من الان در اینجا می‌ایستم. تا به حال گناه كردم بسیار خوب، هیچ اشكالی هم ندارد! طرف، امیرالمؤمنین است نه یك فرد عادی. از این نقطه ی نظر، خاطر جمع است كه طرف یك فردی است مثل امیرالمؤمنین كه همانطور كه خدا يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ هست این هم همین طور است، هیچ تفاوتی ندارد! خودش و بچه اش و همه اولادش تا امام زمان علیه‌السّلام، یك طیف خاصی هستند اینها حسابشان فرق می‌كند، اینها بساطشان فرق می‌كند. الان همان وضعیت در حضرت بقیةال له امام زمان است و حتی این هم كه خدمتتان عرض كردم از طریق دریچه ی نفس آن حضرت است، یعنی این مسائلی كه پیدا می‌شود با عنایت آن حضرت درمیان افراد، آن تغییر كلی پیدا می‌شود ها! باید قضیه از آنجا بگذرد و بیاید. اینها یك طیف خاصی هستند. طرف، أمیرالمؤمنین است، از این نظر مانع نیست. اما مشكل چیست؟ مشكل اینجاست اینجا را چه كند! یك مقداری را كه آمد و متوجه اشتباه شد وآمد و اصلًا كناره گیری كرد گفت خوب ما آمدیم كنار. خوب بابا بقیه آن را هم بیا دیگر! حالا كه تو آمدی كنار، بقیه اش را هم بیا. یكی از اصحاب امیرالمؤمنین رفت وقتی دید آن كناردرخوابیده است، رفت با شمشیر زد واو را به قتل رساند، حضرت خیلی ناراحت شدند. گفتند بی اجازه كی رفتی این كار را انجام دادی؟ بدون اجازه رفتی این كار را انجام دادی، چرا رفتی انجام دادی؟ اینها همه اش برای ما نكته است ها! بعد حضرت فرمودند شنیدم از رسول خدا صَلی الله عَلَیهِ وَآلِه وَسَلَّم كه فرمود: قاتل زبیر در آتش است، در جهنم است. قاتل و كسی كه زبیر را می‌كشد. ببینید بی خود شما نباید بروید كسی را بزنید بكشید. چرا؟ آیا من به تو گفتم؟ حتی لشكرهم ایستاده است ولی هنوز جنگ شروع نشده است، تویی كه سرباز علی هستی نباید تیر بر چلّه بگذاری و رها كنی، چون هنوز جنگ شروع نشده. من به تو دستور دادم؟! كسی كه دنبال امیرالمؤمنین هست، می‌شود این مصداق كلام امام صادق وجملةُ اشتغالِهِ فِی ما امَرَهُ تَعَالی بِهِ وَ ینهَی عَنهُ‌¹ كارش را می‌گذارد همانطوری كه دستورهست، نه سر خود ... این مردم ایستاده اند، دارند با امیرالمؤمنین جنگ می‌كنند، به تو چه مربوط است؟ دستور داد برو! دستور نداد بایست! اصلًا به تو می‌گوید برو! به تو می‌گوید نجنگ! به تو می‌گوید این را نكش! این دارد می‌زند، ولی من می‌گویم این را نكش! من خبر دارم یا تو؟ من از باطن اطلاع دارم یا تو؟ تو فقط ظاهررا می‌بینی. و تمام مشكلاتی كه برای ما پیدا شده است. از همین خودسریها پیدا شده از همین خودسریهای جاهلانه و كاسه های داغ تر از آش و دایه های مهربان تر از مادر، كه سر خود یك كاری را انجام می‌دهند و نمی دانند كه بعد از این چه مطالبی ممكن است انجام بشود. خود امیرالمؤمنین كه اینطور نبود، یكی را می‌زد یكی را نمی زد، یكی را می‌زد یكی را رد می‌كرد!