حکمت و علت تشریع احکام و دستورات دینی

آیا همه‌ی اینها اگر بگوییم كه تك تك اینها خود را از همه‌ی این افراد شصت میلیون جمعیت ایران نسبت به موقعیت خودشان بالاتر می‌دانند كه باید چه عرض كنم ... بگویم خب این دیگر واویلاست و مسأله به نحو دیگری بررسی می‌شود. این كه قطعاً نیست این مسأله و هر كسی در فكر و نفس و باطن خودش كه: بَلِ الْإِنْسانُ عَلى‌ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ القیامة، ١٤ وَ لَوْ أَلْقى‌ مَعاذِيرَهُ‌ القیامة، ١٥

انسان نسبت به خودش از همه واردتر است. من از شما بهتر می‌دانم كه در درون من چه می‌گذرد و نقائص خودم را از شما بهتر می‌دانم. شما از من ظاهر آراسته‌ای می‌بینید؛ انتصاب به مرحوم آقا و خب اینكه دیگر خیلی ... دیگر بالاتر از این دیگر نمی‌شود. از آن طرف هم خب این ظاهر و مدّعی تبلیغ و ارشاد رسول خدا و طبعاً این وضعیت و اینها. دیگر هیچ نقطه‌ی خللی، هیچ نقطه‌ی نقصانی، هیچ مسأله‌ای دیگر در وجود مبارك مشاهده نمی‌شود. خب این چیزی است كه نظر لطف رفقاست نسبت به بنده. امّا خود من در آن خلوت خودم خب نیاز به خلوت هم حتّی ندارد حتی همین جا هم كه نشستیم معلوم است كه واویلا است 

این زبان حال ماست حالا هر شخصی در باطن و تفّكر و مخیله‌ی خودش می‌تواند مسائل خودش را بهتر از دیگران بررسی كند. شما هم همینطور، شما هم در باطن و نفس خودتان بهتر اطلاع دارید تا من نسبت به شما.

حالا با توّجه به این قضیه آیا افرادی كه تصدّی و مسئولیت یك جائی را دارند واقعاً، واقعاً در دل و ضمیر خودشان و در آن خلوت و تنهائی خودشان، خودشان را از همه‌ی افراد محق‌تر می‌دانند؟ واقعاً اینطور است؟ كه اینطور نیست. اگر نیست پس ایشان كه گفتند: شرعاً جایز نیست در پست خودشان باقی بمانند ببینید چه واویلایی هست!