حکمت و علت تشریع احکام و دستورات دینی

من یك مرتبه یادم است نمی‌دانم خدمت رفقا گفتم یا نه، تقریباً حدود بیست سال پیش بود یكی دوسال بعد از انقلاب بود من در یكی از شهرستانها ماه رمضان منبر می‌رفتم در یكی از شهرستانهای شمال راجع به كیفیت ترتیب مسائل نفسانی و عدم ترتیب آن بر مسائل الهی صحبت می‌كردم در آن روز این مطلب را گفتم. گفتم كه: همه‌ی ما شنیدیم این مطلب را كه البتّه در آن زمان مرحوم آقای خمینی حیات داشتند ایشان گفتند كه: از افرادی كه مسئولیت مملكت و مسائل سیاسی را دارند هر كسی خود را اهل برای این منصب نمی‌داند از مقام خود شرعاً باید استعفا بدهد. یك هم چنین مطلبی را ایشان فرموده بودند و یا اینكه حتّی: شخص دیگری را لایق‌تر از خود بداند نسبت به این موقعیت و نسبت به این مقام. ظاهراً این قضیه به افراد و نمایندگان مجلس القا شده بود امّا خب منظور و نظر ایشان عام بود همه افرادی كه خب به هر صورت مسئولیت و پستی به هر نحوی داشته باشند، اینها شرعاّ باید كنار بروند و آن مسئولیت را به شخص دیگری واگذار كنند. از این قضیه تقریباً مدّتی گذشته بود شاید یكی دوسالی از این مسأله گذشته، در آن روز كه من صحبت می‌كردم گفتم آقایانی كه در اینجا هستند سئوال می‌كنم، آیا از آن زمان تا الان چند نفر را شما سراغ دارید؛ چه از نمایندگان مجلس؛ چه از وزرا؛ چه از وكلا؛ چه از مدیران و سایر افرادی كه به هر نحوی مقامی دارند، كه اینها با وجود اینكه دیگران را از خودشان در این موقع لایق‌تر دیدند آمدند استعفا كردند؟ یكی بلند شود به من بگوید نشان بدهد، آقا من سراغ دارم فلان وزیر آمده اعلام كرده ایهاالنّاس راجع به این منصبی كه من دارم فلان شخص از من لایق‌تر است و او را انتخاب كنید چندتا، تا به‌حال بوده؟