دیدگاه مكتب عرفان در ارتباط با تكالیف شرعیه و دستورات الهى

وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا الان خدا مرا پیغمبر قرار داده است و این مسئله از باب مستقبل متحقق الوقوع نیست كه می‌گویند آنچه در آینده قطعی الوقوع است در حكم ماضی است. نخیر! اینجا مقام، مقام حقیقت است؛ یعنی واقعاً الان من به مقام نبوت رسیدم و این اشكالی ندارد. وقتی‌كه عنایت پروردگار باشد هیچ استبعادی ندارد. مگر امام جواد در سنّ نه سالگی به امامت نرسیدند؟ مگر امام هادی بنابر بعضی از روایات هشت سال و بنابر بعضی روایات ده سال یا یازده سال مگر نرسیدند؟ چرا راه دور برویم مگر امام زمان حی خود ما در سنّ پنج سالگی به مقام امامت رسیدند شوخی نیست قضیه. یعنی زمان غیبت صغرا از سنّ پنج سالگی امام زمان شروع شد و تمام افرادی كه با حضرت ارتباط داشتند به‌واسطه نوّاب اربعه از سنّ پنج سالگی مطلب و باب ارتباط را باز كردند. نامه می‌نوشتند برای نوّاب اربعه؛ عثمان‌بن سعید، محمدبن عثمان، حسین‌بن روح، علی‌بن محمد سَمُری. عثمان‌بن سعید اولین نائب امام علیه السّلام كه از اصحاب امام هادی و امام حسن عسگری بود از اصحاب خاصّ آن حضرت بود از طرف شیعیان نامه می‌آمد نامه را می‌گرفت و می‌گذاشت در زیر سجّاده خودش، سجّاده‌ای كه در آن نماز می‌خواند، فردا صبح می‌آمد سجّاده را می‌زد كنار می‌دید جواب نامه زیر آن نامه نوشته شده. امام زمان در سنّ پنج سالگی بود كه این كارها را انجام می‌داد. حالا اینكه عادی است اینكه چیزی نیست. من در جلسات گذشته مقام و موقعیت امام علیه السّلام را خدمتتان عرض كردم. این چیست؟ این عنایت الهی است. عنایت الهی شامل می‌شود برای یك طفل پنج سال او را به مرتبه‌ای می‌رساند كه‌حضرت ابراهیم خلیل در سنّ نود سالگی هم نرسیده به آن. اشرف همه انبیاء و اولیاء و اینها به گرد امام در سنّ پنج سالگی هم نمی‌رسد. این كار خداست. اینها افراد جدای از مسئله هستند.