دیدگاه مكتب عرفان در ارتباط با تكالیف شرعیه و دستورات الهى

این همین كسی بود كه آن‌قدر شراب خورد و از شدّت مستی خودش را در حوض شراب می‌انداخت این بزرگوار! در یك وقتی‌كه به قرآن تفأل كرده بود برای حال خودش، این آیه‌ جَبَّارٍ عَنِيدٍ إبراهیم، ١٥ آمد كه ما افرادی كه جبار و عنید هستند معاند هستند و مغرض هستند اینها را به سخت‌ترین عذاب خود ما اینها را مبتلا می‌كنیم. آمد قرآن را گذاشت كنار دیوار و اشعاری دارد كه:

تیر و كمان حاضر كرد این قرآن را آماج تیرهای خودش قرار داد و تمام صفحات قرآن را تكه‌تكه كرد. گفت به من می‌گویی‌ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ها منم. اگر روز قیامت آمدی به خدا بگو كه ولید مرا تكه‌تكه و پاره كرد. این شخص رفت و در بالای خانه خدا در بالای كعبه بساط شراب پهن كرد. ایشان از افرادی هستند كه رسول خدا به مسلمین بشارت داده به وجود و تشریف فرمایی یك همچنین وجود شریف و از افرادی هستند كه اسلام به وجود اینها منیع است و عزیز است! التفات كردید؟! این ائمّه اهل سنت ما هستند این‌گونه افراد! بجای دو ركعت سه ركعت می‌خواند می‌گوید نه اشكال ندارد. حالا بالاخره حال خوشی داریم اتصالمان قوی‌تر شده یك چندتا جرعه هم خوردیم و یك چندتا هم می‌خوانیم حال خوشی پیدا كردیم.

نه این نمی‌شود. عبادت باید عبادتی باشد كه خداوند آن عبادت را برای انسان قرار داده. تكالیفی كه آن روح تكامل را در انسان زنده می‌كند و تربیت می‌كند، این راه راهی است كه منحصر به فرد است. ما خیال می‌كنیم كه عباداتی را كه انجام می‌دهیم این عبادات فقط دستور است و در مقام اطاعت از روی اجبار انجام می‌دهیم. مجبوریم انجام بدهیم اگر انجام ندهیم این مسائل پیش می‌آید. هیچ تا بحال شده است كه برای آمدن وقت نماز خود را در انتظار ببینیم؟ هیچ شده است كه برای انجام حج روزشماری كنیم؟ هیچ شده است پس از انقضاء ماه رمضان برای رسیدن به ماه رمضان بعد روزشماری كنیم؟ چرا باید این‌طور باشد؟ دلیلش چیست؟