كیفیت تنظیم روابط و ارتباطات در محیط داخل و خارج منزل

فرض كنید كه اگرامام زمان علیه‌السّلامبه یكی از ما بگویند كه شما این كار را انجام بدهو اگر این كار را انجام بدهی هیچ چیز به تو نمی‌دهم، نه سعادت دنیا به تو می‌دهم نه سعادت آخرت، نه بر آن اجر می‌دهم ولی این كاریكه انجام می‌دهی مورد رضایت ماست. ما انجام می‌دهیم؟ انجام نمی‌دهیم. ما می‌خواهیم یككاری انجام بدهیم كه خودمان به یك جایی برسیم! حالا نمی‌گوییم از امام زمان ما دنیا را می‌خواهیم، نه، این یك قلم را ما كنار می‌گذاریم. ولی حداقل آخرت را كه می‌خواهیم، حداقل بهشت و مصاحبت با ائمه و مصاحبت با بزرگان و اختلاط با آنها را می‌خواهیم. درست فكر كنیم هان اگر امام علیه‌السّلام بیاید به ما بگوید كهاگر این عمل را انجام بدهی، پاداشش مصاحبت با من در آنجا نیست، ولی این عمل مورد رضایت من است. ما انجام نمی‌دهیم. اما مرحوم آقا انجام می‌دادند، لذا می‌گویم اصلا این قابل تصور نیست كه شخص تا چه مرتبه‌ای از ایثار و ازخودگذشتگی باید برسد تا بتواندیك همچین مطلبی را بگوید، سوای این مسئله را نمی‌شود كسی تصور كند.

من اینجا را می‌خواستم بگویم؛ وقتیكه قرار بر این شد كه ایشان برای مشهد بروند، خیلی از افراد برای اعتراضآمدند: آقا شما برای مسجد این همه زحمت كشیدید، آقا برای مسجد این همه كار كردید، تازه این مسجد رشد پیدا كرده، نمو پیدا كرده. رفقاییكه از سابق هستند می‌دانند كه قبلًاوضعیت مسجد به یك نحو دیگری بود؛ ایشان حتّی در مسائل بنّایی و ساختمان مسجد هم دخالت می‌كردند و نظر می‌دادند و نقشه می‌دادند، ایشاندر كیفیت و وضع تنظیم امور بهداشتی چقدر دقّت می‌كردند و چقدر راجع به مسائل بهداشتی مسجد و مكان دقّت داشتند، اصلًا ناراحت می‌شدند یك گوشه مسجد یك اشغالی افتاده است خادم را صدا می‌كردند: آقاچرا آن اشغال را برنداشتی؟! آقا چرا اینجا كثیف است؟ به خادم می‌گفتند من‌رفتم وضو گرفتم دیدم كه فلان‌جای وضوخانه كثیف است و دعوا می‌كردند، مؤاخذه می‌كردند بازخواست می‌كردند.