مرتب سازی:
لزوم اهتمام و پایبندى نسبت به تعهدات و التزامات
10بعضىها آمده و سؤال مىكردند: آقا در نزدیكى منزل ما حسینیهاى مىخواهد درست بشود و به ما مىگویند كه براى این حسینیه مقدارى كمك كنید آیا ما مىتوانیم از این مال بپردازیم؟ بنده گفتم: نخیر، نمىتوانید بپردازید. گفتند: چه كار كنیم؟ گفتم: از جیب مبارك بپردازید. چه اشكالى دارد؟ روغن چراغ ریخته را نذر امامزاده مىكنند! حالا كه این مال قرار است خارج بشود ما بیاییم این مال را صرف در حسینیه كنیم. ساختن حسینیه مستحب است پرداخت حقوق واجب است. مىخواهى به امام حسین كمك كنى از جیب مبارك بده شما باید از امام حسین تشكر كنید كه توفیق داده به این نعمت و ثواب برسید نه اینكه امام حسین از شما تشكر كند نخیر، یك همچنین حرفهایى هم نیست.
یا مىگویند آقا فلان قضیهاى اتفاق افتاده اجازه مىدهید ما بپردازیم؟ نخیر، اجازه نمىدهیم. دست من نیست اجازه بدهم یا ندهم. فلان شخص فلان كار را انجام داده ماشینش سرنگون شده، آیا بپردازیم؟ رفیقت است دلت برایش مىسوزد از جیبت بده. چرا مىخواهى از جیب ...؟ این مسائلى را كه عرض مىكنم چون این مسائل به گوش شما نمىرسد من مجبورم بگویم و الّا گفتن این مسائل براى خود من هم مشكل است. درست شد؟ كسى كه مال امام علیهالسّلام یا زكات و یا سایر حقوق الهى بر ذمّه دارد نمىتواند براى مجتهد در مصرف و در موارد مصرف تكلیف تعیین كند. آقا این را در فلان مورد صرف كنید، آقا آن را در فلان مورد صرف كنید نخیر. حقّ ندارد.
یك قضیهاى الآن به نظرم آمد كه در زمان گذشته بعضى از افراد و آقایان راجع به استفاده بعضى از مكانها براى بعضى از دروس اشكال مىكردند كه ـ البته این قضیه مربوط به سابق است الآن دیگر كمتر این مطالب وجود دارد گرچه بى هیچى نیست ولیكن خیلى كم شده است ـ آقا این مدرسه از اموال امام علیهالسّلام ساخته شدهباید مثلًا این نحوه از دروس در اینجا باشد و غیر از اینها مورد نظر نیست و افرادى كه مىآیند و این اموال را براى صرف در مصارف امام علیهالسّلام مىآورند اینها مایلند بر اینكه این اموال در اینگونه از علوم، در اینگونه از درسها، در اینگونه از مسائل و مطالب و مبانى و عقائد صرف شود نه غیر اینها. این قضیه را به مرحوم علّامه طباطبایى ـ رضوان الله علیه ـ گفته بودند و راجع به تدریس دروس فلسفه كه در زمان سابق یك نوع تحجّر و تنگ نگرى در این مسئله وجود داشت اینگونه مطالب مطرح مىشد. مرحوم علّامه طباطبایى در پاسخ فرمودند: آن كسانى كه این اموال را مىآورند آیا آنها مجتهدند یا مقلِّدند؟ مجتهد كه نیستند چون خود مجتهد مىتواند آن مال را در هر موردى كه صلاح مىداند در همان مورد خرج كند. پس مقلِّد هستند وقتىكه مقلّد هستند آنها به چه دلیل یك همچنین اجازهاى را به خود مىدهند تا اینكه به مجتهد خود و مرجع خود تعیین تكلیف كنند و او را ملزم كنند براى اینكه در یك همچنین موردى استفاده شود این مسئله صحیح نیست.