نظام تربیتى و تكاملى انسان بر اساس حفظ ظاهر و توجه به باطن

أعوذباللَه من الشيطان الرجيم‌

بسم اللَه الرحمن الرحيم‌

وصلّى اللَه على سيّدنا و نبيّنا أبى القاسم محمّد

وعلى آل بيته الطّاهرين، و اللعنه على أعدائهم أجمعين‌

قال امام الصادق علیه‌السّلام لعنوان البصری: أنْ لَايَرى الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ خَوَّلَهُ اللَه مِلكاً لِأنَّ الْعَبيِدَ لا يكونُ لَهُمْ مِلكٌ يرَوْنَ المَالَ مالَ اللَه يضَعوُنَهُ حَيْثُ أمَرَهُمُ اللَه بِهِ، و لايُدَبِّرَ الْعَبْدُ لِنَفْسِهِ تَدْبيراً.

بنده از خودش تدبیری در امور خود ندارد. راجع به این فقره عرض شد در سه مقطع و در سه موقف ما می‌توانیم برای اشتغال انسان در حیات دنیا اهمیت قائل بشویم، یكی در مسائل اجتماعی، دوّم در اشتغال به حقوق كسبی و سوّم در مسائل خصوصی و شخصی، راجع به مسأله اجتماعی عرض شد این مسأله به دو قسم تقسیم می‌شود یكی به مسائل حكومتی كه مبانی حكومت انبیاء در جلسات گذشته عرض شد. كه تمام این مسائل حكومت و قوانین حكومت در حكومت انبیاء و اولیاء الهی بر اساس مسأله توحید است و ارزش و میزان در برتری و ترجیح، به قرب به این حقیقت عالی بلكه والاترین حقیقت برمی‌گردد. همین مسأله راجع به اشتغال انسان در امور دنیا به همان كیفیت محوریت توحید قرار دارد، بدون هیچ گونه تفاوت یعنی یك عبد در هنگام اشتغال به امور دنیا و مسائلی كه در طول روز با آن مسائل سر و كار دارد باید مسأله توحید را در نظر داشته باشد. و الّا این حركتش حركت به سوی اله نیست حركتش حركت به سوی كثرات و توغّل‌در كثرات است. گرچه صبغه و رنگ الهی داشته باشد، گرچه شكل و ظهور مسائل الهی را به خود بگیرد. امّا از نقطه نظر ورود در كثرات و ورود در عالم طبع و مادّه و دنیا تفاوتی با سایر كسبها و سایر اشتغالات ندارد.

در آیه شریفه خداوند می‌فرماید: وَ جَعَلْنَا اللَّيْلَ لِباساً النبإ، ١٠ وَ جَعَلْنَا النَّهارَ مَعاشاً النبإ، ١١ شب را برای شما لباس قرار دادیم این تشبیه به لباس تشبیه بسیار عجیبی است. لباس به آن چیزی گفته می‌شود كه انسان را حفظ كند، از سرما حفظ كند، از گرما حفظ كند، از آفتها حفظ كند. ببیند میوه‌ها یك پوششی دارند یك پوستی دارند، آن پوست و آن پوشش آنها را از فاسد شدن حفظ می‌كند. اگر انسان لباس نداشته باشد خب وقتی كه حركت می‌كند برخورد می‌كند با دیوار، برخورد می‌كند با سنگ، برخورد می‌كند با درخت، برخورد می‌كند و محفوظ نمی‌تواند بماند. گرما در او اثر می‌گذارد، سرما در او اثر می‌گذارد، در مواجهه با امراض مصونیت ندارد. در آیه قرآن هم می‌فرماید لباس را ما برای شما قرار دادیم تا از سرما و گرما شما را حفظ كند، این پوشش برای محافظت است. اگر میوه پوشش نداشته باشد موجب فساد مغز خواهد شد و فساد دائم خواهد شد. اگر میوه پوشش نداشته باشد نمی‌تواند استعدادهای خود را به فعلیت برساند. نظام عالم تكاملی پروردگار بر اساس حفظ باطن به واسطه پوشش ظاهر است. خیلی دقّت كنید روی این مسأله، این قضیه در خیلی از موارد به درد ما می‌خورد. یعنی آن باطن در صورتی محفوظ است كه ظاهر به تمام‌معنی‌الكلمه بتواند این باطن را حفظ كند در روابط خانوادگی و زوجیت بین زن ومرد می‌بینیم خداوند می‌فرماید هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَ‌ آنها برای شما زنان برای شما لباس هستند كه از لباس از لُبس گرفته شده لُبس به معنای پوشش است. و اشتباه را هم از این نظر لَبس می‌گویند چون اشتباه حكم پوششی دارد كه روی حقیقت را می‌پوشاند. به اشتباه لَبس می‌گویند و به پوشش ظاهری لُبس گفته می‌شود.