پرهیز از ورود در عالم كثرات و اعتباریات‏

آن شخص ولیی كه داخل در تحت ولایت می‌شود، او این مرتبه آیتیت را طی كرده است و رسیده است به آن مرتبه عظمت. در زیارت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام می‌خوانیم: أشهد انَّك آية العظمى و النَّبأ العْظَيم‌ «شهادت می‌دهم كه تو آیت عظمای الهی هستی‌ و نَبأ عظیم، آن خبر بزرگ و آن نَبأئی كه تمام انبیاء برای آن نبّأ همه آمدند تا اینكه خبر وجود تو را به همه اعلام كنند و همه عالم وجود به سمت آن ولایت تو دارد حركت می‌كند» این آیة عُظمائی كه الآن ما داریم به امیرالمؤمنین علیه‌السّلام داریم نسبت می‌دهیم، نه به این معنایی است كه امام حسن آیة عظما نیست، امام حسین ... همه آیة عُظمی هستند چون رسیدند به این رتبه. امیرالمؤمنین علیه‌السّلام از نقطه نظر شاخصیتش در این قضیه ملقّب به مسأله می‌شود. نه اینكه كسی دیگر نمی‌تواند به این رتبه برسد. امیرالمؤمنین علیه‌السّلام از نقطه نظر شاخص بودنش در این مطلب و اینكه امام است و پدر ائمّه است و پدر امّت است، از این نقطه نظر در آیتیت جنبه عظمی را دارد، جنبه بالاتر را دارد، چرا؟ چون نفس او فانی و مندّك شده است در ذات پروردگار. پس اعظم حالا نه اعظم عظیم به چه آیتی گفته می‌شود؟ به آن آیتی كه هنوز در مرتبه نفس، عبور از مسائل را نكرده باشد. ادارك مراتب علم و قدرت و سایر صفات الهی بر او شده، آیتیت را نشان می‌دهد امّا هنوز به مرتبه آن فنا كه به طور كلّی هیچ گونه شائبه‌ای از نفس در او وجود نداشته باشد و به آن مرتبه طهارت سرّ نرسیده، هنوز به آن مسأله نرسیده، آن می‌شود: «آيَتُك العظيم» آن آیه بزرگ است برای پروردگار. امّا آیت اعظم البّته آیت از جهت تأنیثیت عظماست دیگر اعظم یا عظمی به آن آیتی گفته می‌شود كه به مرتبه اطلاق رسیده است. خب همه ائمّه علیهم‌السّلام به مرتبه اطلاق رسیده‌اند. آن اولیائی كه به این مرتبه رسیده‌اند در تحت ولایت ائمّه، آنها هم به همین مرتبه عظمت و به مرتبه عظمی رسیده‌اند، دیگر فرق نمی‌كند در اینجا.