لزوم تزكیه و تهذیب نفس قبل از فراگیرى علوم‏

اوضاع این است، چرا؟ چون روایت عنوان بصری امام صادق فقط در كتابخانه‌ها دفن شده است، چه كسی این روایت را عمل می‌كند؟ آن مرحوم آقا كه در نجف هفته‌ای دو بار این روایت را می‌خواند. أمّا بقیه هم خواندند؟ بقیه هم این روایت را مطالعه كردند؟ آنهائی كه سنّشان به هفتاد و هشتاد و شصت و نود رسید، چند بار این روایت عنوان بصری را مطالعه كردند؟ به خدا قسم اگر مطالعه می‌كردند بی‌تأثیر نبود، تأثیر می‌گذاشت. این مسأله، مسأله مهم است. این قدر كه ما در روایات و در نهج‌البلاغه و در لسان رسول اكرم داریم كه باید انسان تسلیم كند، باید انسان توكّل كند، باید انسان تفویض امورداشته باشد، اینها كه فقط لقلقه لسان نیست و هر چه انسان بدون این مسأله عبودیت جلوتر برود، خطرات بیشتر می‌شود و مفاسد بیشتری مترتّب می‌شود و هر چه زودتر جلوی او را بگیرد و این كلام امام صادق را در خودش محقّق بكند می‌گویند جلوی ضرر را از هر كجا گرفتی اوّل منفعت است چه می‌شود؟ مسأله تغییر پیدا می‌كند.

امروز متذكّر یك روایتی شدم كه از امام سجاد علیه‌السّلام نقل شده. مرحوم مجلسی در جلد هفده بحار كه كتاب مواعظ آن حضرت است، این روایت را آورده. من صبح رفتم این كتاب را برداشتم، روایت را پیدا كردم كه بیایم برای دوستان این روایت را بخوانم و بسیار روایت، روایت مهمّی است. گرچه خطاب حضرت در اینجا به یكی از علماء است. از علماء دربار بنی مروان بنام محمّد بن‌مسلم زُهری كه بسیار مرد دانشمندی بود و حضرت برای نجات او و برای دستگیری او، این نامه را به او می‌نویسد. البتّه من دیگر توضیحی در این عبارات نمی‌دهم و فقط متبرّك می‌شویم به كلمات آن حضرت و یك ترجمه عبوری كه از این كلمات برای ما پیدا می‌شود، إنشااللَه در جای خودش و در موقعیت خودش راجع به این فقرات و اینها بعداً صحبت إنشااللَه شاید بشود.