حقیقت اسماء حُسناى الهى‏

افراد بسیاری بودند كه می‌خواستند سرخود و جلوتر از دستورات حركت كنند، ولی راهشان باطل شد و عمرشان ضایع گردید.

حكایت انحراف یكی از شاگردان مرحوم علّامه طهرانی، به‌دلیل ارتباط با امام زمان خیالی‌

بنده احساس می‌كردم یكی از شاگردان مرحوم والد از پیش خود كارهایی را انجام می‌دهد؛ وقتی به او تذكر می‌دادم كه آیا این كارها را با اجازه و زیر نظر ایشان انجام می‌دهید، با لبخند از كنار مطلب رد می‌شد. گذشت تا اینكه روزی مرحوم آقا آن شخص را خواستند و به او كه به‌تدریج در حال تعطیل كردن كسب‌وكار خود بود، فرمودند: «شما باید بیش از این مقدار به كسب‌وكار اهتمام داشته باشید!» اما به حرف ایشان توجهی نكرد و حتی بعد از اینكه ایشان دوباره با او صحبت كردند كه این مطالبی كه مطرح می‌شود، مطالبی نیست كه سرسری گرفته شود، به همان روال گذشته ادامه داد.

از این قضیه گذشت تا اینكه روزی ایشان كه در سر سفره مهمانی كنار بنده بود، گفت: «از شما سؤالی دارم؛ اگر كسی مستقیماً با امام زمان علیه‌السّلام ارتباط داشته باشد، آیا احتیاج به استاد دارد؟»

گفتم: «این مطلب به‌عنوان یك قضیه منفصله‌¹ خالی از دو طرف نیست: این مطالب او یا با مطالبی كه استاد می‌گوید مطابق است، یا مخالف آن است؛ اگر با مطالب استاد یكی است، وقتی شما نزد استاد خود هستی و مسائل را دریافت می‌كنی، دیگر چه نیازی به ملاقات با امام زمان است؟! و اگر مطالب و دستوراتی كه این امام زمان می‌دهد در جهت عكس و مخالف با دستورات و اوامر و نواهی استاد قرار می‌گیرد، شما باید فاتحه آن امام زمان را بخوانید! زیرا كسی كه تو را به جایی رسانده كه می‌توانی امام زمان را ببینی، همین استاد است؛ پس چطور ممكن است استاد، تو را تا لب مرز بیاورد و بعد تو را رها كند و بلكه با دستورات مخالف، تو را در جهت ضدّ امام زمان قرار دهد؟!»