حقیقت اسماء حُسناى الهى‏

قدرت تامّ رسول خدا در ارتقای بشر از مرتبه حیوانیت به درجه ادراك معارف رسول خدا

البته شاید بتوان گفت كه قدرت پیغمبر این نیست كه ماه را دونصف می‌كند، ماه كه جرمی بیش نیست؛ قدرت رسول خدا این است كه انسان را از مرحله حیوانیت به مرتبه‌ای می‌برد كه می‌تواند معارفی را كه در نفس پیغمبر است ادراك نماید؛ این معجزه است، نه شقّ‌القمر و ردّالشّمس كه در چشم ما بزرگ می‌آید.

بیان مرحوم حدّاد در برتری یك كلام اولیاء نسبت به چهارهزار معجزه انبیاء

مرحوم آقای حدّاد می‌فرمودند:

چهارهزار معجزه پیغمبران به پای یك كلام ما نمی‌رسد.¹مدعی زیاد است ولی ایشان گزاف و لغو نمی‌گفت و از عهده این جمله برمی‌آمد و توان انجام چنین كاری را داشت؛ می‌خواهند بفرمایند آن كاری را كه ما انجام می‌دهیم از طاقت بشری و مسائل مادی بیرون است و این مسئله مهم است، و الّا هرچه سعی كنید كه در این دنیا كارهای عجیب و غریب انجام دهید، گستره همه اینها در عالم ماده است. باید به‌دنبال چنین شخصی رفت.

تجلّی تامّ اسماء الهی در ائمه، ایجاب‌كننده تبعیت از آنان‌

بنابراین، اینكه در روایت آمده است كه منظور از اسماء حسنای الهی ائمه معصومین صلوات اللَه علیهم اجمعین هستند، به‌این‌جهت است كه آنها مظهر تامّ اسماء الهی هستند كه در مقابل ما قرار گرفته‌اند؛ به‌عبارت‌دیگر اگر انسانِ مادی كه به‌خودی‌خود نمی‌تواند از محدوده تصورات و تخیلات خود، گامی فراتر به متافیزیك بگذارد بخواهد به آن سمت حركت كند، چون باید با همین حواس و استعدادات حركت كند، لذا خداوند برای بشر كسی را قرار داده كه او مظهر تامّ اسماء حسنای الهی است. گرچه انسان و به‌طوركلی هر موجودی از موجودات، مظهر اسماء حسنای الهی هستند، ولی نسبت بین افراد عادی و ائمه علیهم‌السّلام مانند نسبت یك ریگ به بیابان است؛ لذا باید برای رسیدن به آن مرتبه اطلاق و مالانهایه به‌دنبال آنها رفت.