اهمّیت حدیث عنوان بصرى در سیر و سلوك

عبور اولیاء خدا از عبادت با طمع جمال یا خوف جلال الهی

 البته این مطالبی که امشب خدمتتان عرض کردم، از ناحیۀ جلال و قهّاریت خداوند بود. اما اگر ما به کلام امیرالمؤمنین علیه السّلام و عبارات و حالاتی که بزرگان دارند دقت کنیم و در آن دقائق و ظرائفِ اسرار وجود و لطائفِ و رقائقِ مشاهداتِ جمالیّه و انس با مقامِ سِرِّ «لو دَنَوتُ أنمُلَةً لاحْتَرَقتُ»¹ که امیرالمؤمنین علیه السلام می‌فرمایند: «بَل وجَدتُکَ أهلًا لِلعِبادةِ فَعَبدتُکَ»² من دیگر از مقام جلال و جمال تو گذشته‌ام، من دیگر از مقام تهدید و ارعاب و ترسِ از کتک، یا طمع به آب‌نبات و وسائل اسباب‌بازیِ بچگانه گذشته‌ام [بلکه چون تو را سزاوار عبادت یافتم، تو را عبادت کردم].» بنگریم، [متوجه مسائل دیگری خواهیم شد]! امیرالمؤمنین دیگر از این حرف‌ها و از اسباب‌بازی[ها] گذشته است.

 إن‌شاءاللَه سخن از مقامی که [مُحِب] فقط محبوب را می‌بیند و بخواهد یا نخواهد، تمام وجودش در قبال معبود به سجده می‌افتد بعداً خواهد آمد. ما فعلاً خواستیم بگوییم که این‌قدر هم مطلب را سرسری نگیریم؛ دو روز دیگر می‌آیند و ما را به بند می‌کشند و در بیمارستان می‌اندازند و تکه‌تکه‌مان می‌کنند و می‌بَرَند! قضیه شوخی نیست؛ بخواهیم یا نخواهیم ما را می‌بَرند. حال با توجه به چنین مطلبی، چه باید کرد؟

 امیدواریم که همیشه عنایت و لطف خداوند در همه‌جا و در همه‌وقت شامل حال ما باشد، و آنی از آنات ما را به خودمان وامگذارد، و لطف او موجب رشد و رُقاء و رسیدن به کمال ما باشد، و دست ما از دامن اولیاء کوتاه نباشد، و در دنیا و آخرت همیشه اعمال و رفتار و کردار ما مورد توجه و مرضیّ رضای حضرت حق باشد.

اللَهمّ صلّ علی محمّد و آل محمّد