حقیقت متعالی سیدالشهدا از نگاه اهل معرفت

نوشتن وصیت‌نامه، از مستحبات مؤمن است

الآن هم در بین ما [وصیت قبل‌از حج] مصطلح است و خوب هم هست و باید همان‌طور باشد؛ اصلاً داشتنِ وصیت‌نامه، خودش یکی از مستحبّات است که مؤمن هر وقت می‌خواهد شب را به روز بیاورد، وصیت‌نامه‌اش را نوشته باشد. شما آقایان وصیت‌نامه را نوشته‌اید؟ خب، الحمدلله! من هنوز ننوشته‌ام! ان‌شاءالله ما هم به زودی می‌نویسیم که به این مستحب عمل کرده باشیم.

این وصیت‌نامه را به‌عنوانِ یک مسئلۀ استحبابی نمی‌نوشتند، [بلکه] به‌عنوانِ یک مسئلۀ عادی و یک فرهنگِ متعارفِ آن زمان می‌نوشتند؛ [چون] کسی‌که مکه می‌رفت، معلوم نبود برگردد! روی این حساب می‌نوشتند. مثل اینکه فرض کنید الآن کسی بخواهد جبهه برود، چطور وصیت‌نامه می‌نویسد؟ چون جبهه یک راهی است [که] پنجاه‌شصت درصد [احتمال] آن طرفِ قضیه [یعنی شهادت] است؛ یعنی حتّی ما راجع به همین جوان‌ها و شهدایمان این مسئله را داریم؛ اینها [در] هجده‌سالگی، بیست‌سالگی وصیت‌نامه می‌نوشتند، درست هم هست، باید هم بنویسند؛ چون یک جوانی که می‌خواهد به جبهه برود، با هزار خطر مواجه است، طبیعی است [که وصیت‌نامه بنویسد]؛ امّا فرض کنید کسی می‌خواهد به شیراز برود، [تا به‌حال] دیده‌اید وصیت‌نامه بنویسد؟! یا کسی که می‌خواهد صبح [به] طهران برود و عصر برگردد، وصیت‌نامه بنویسد! چنین مسئله‌ای متعارف نیست، این مربوط به آن زمان بوده؛ در آن زمان کسی که می‌خواست حج انجام بدهد، دیگر از تعلّقات چشم می‌پوشید، واقعاً چشم می‌پوشید و معلوم نبود این سفر را [به سلامت به پایان برساند].

روایت یک شاهد عینی از نبرد با راهزنان کاروان‌های زیارتی

در همین فیروزکوهی که نزدیکِ طهران است، [دزدان] تمامِ قوافلی [را] که به‌سوی حرمِ امام‌رضا حرکت می‌کردند، همین‌جا می‌زدند؛ اصلاً گردنه‌های فیروزکوه معروف است دیگر، حکایاتِ عجیب و تکان‌دهنده‌ای راجع به همین گردنه‌های فیروزکوه [وجود] دارد. بعد، وقتی‌که رضا شاه آمد، برای ایجادِ امنیت، قشون‌ها¹ و لشکرهایی به این کوه‌های فیروزکوه فرستاد تا همه را از این اشرار خلاص کردند.