حقیقت متعالی سیدالشهدا از نگاه اهل معرفت

أعوذ بالله من الشّیطان الرّجیم

بسم الله الرّحمن الرّحیم

و صلی الله علی سیدنا و نبینا محمد و آلهِ طاهرین

و اللعنةُ علیٰ اعدائهم اجمعین

إلیٰ یومِ الدین

عظمت حیرت‌انگیز ثواب زیارت سیدالشهدا

در میان ائمه، دو امام هستند که تعبیرات عجیبی دربارۀ آنها آمده و ثواب زیارت آنها بسیار زیاد مطرح شده است، اتفاقاً روایات هم از پیغمبر اکرم است؛ یکی راجع به سیدالشهداست که ثواب زیارت حضرت خیلی عجیب و فوقِ مایُتَصوَّر است؛ در بعضی از روایات این مسئله مطرح است، به‌طوری‌که اعجابِ مخاطب را در تعبیرات نشان می‌دهد، گویا اصلاً تعبیر و کلامِ حضرت، برای مخاطب قابل فهم نیست؛ مثلاً فرض کنید که: ثواب زیارت سیدالشهدا [مساوی است با ثواب] هزار حج و هزار عمره! خب، یک شخصی اصلاً باور نمی‌کند که [ثواب زیارت امام حسین برابری می‌کند با اینکه] انسان بلند شود این همه راه را به مکه برود و اعمالِ مکه و عمره را با آن سختی‌ها و مشقّات انجام بدهد و صَرفِ اموال کند، آن هم چه حجی! نه حجی که الآن ما سوار هواپیما می‌شویم، بعداز دو ساعت در جدّه نزولِ اجلال می‌فرماییم! و با سلام و صلوات آقا را سوارِ بهترین اتوبوس‌ها می‌کنند و برای عمره و منا و عرفات و تنعیم¹ و احرام و مدینه، در هتل‌ها [می‌برند]، نه! حجی که سه‌چهار ماه، با کجاوه² و شتر و مرکب‌های آن زمان، آن حج را انجام می‌دادند؛ حجی که در آن، [در] گردنه‌ها دزدها ایستاده بودند و اموال را می‌زدند و مردان را می‌کشتند و زن‌ها را به اسارت می‌بردند.

چرا لقب «حاجی» مایۀ افتخار بود؟

چون پیغمبر در آن زمانی که این مطلب را می‌گفت، هنوز این هواپیماهای جِت و بهترین طیاره‌های آخرین‌سیستم و با تمامِ تجهیزات و سرویس‌دهیِ کامل، ظاهراً هنوز اختراع نشده بود! آن موقع پیغمبر این مطلب را می‌فرمود؛ لذا عایشه حق دارد تعجب کند [و] بگوید: «حج؟! به کسی که زیارتِ سیدالشهدا برود، ثوابِ هزار حج می‌دهند؟! [ثواب] هزار حج می‌دهند؟!» ما هم باشیم تعجب می‌کنیم؛ برای ما مسئله خیلی عجیب است که چطور ممکن است [ثواب زیارت سیدالشهدا برابر با صد حج و هزار عمره باشد در حالی‌که] یک نفر شش ماه [با آن همه مشقت و سختی سفر می‌کند تا به زیارت حج مشرف شود]؟! در بعضی از تواریخ و سیاحت‌نامه‌ها («ملل و نحل»³ بود یا «معجم‌البلدان»⁴) دیدم که شش ماه طول می‌کشید تا اینکه با کجاوه و این مرکب‌ها بخواهند [به مکه] برسند. در راه [دزدها] می‌زدند، سر می‌بریدند و اموال را به غارت می‌بردند؛ به‌طوری‌که آن زمان کسی‌که حج انجام می‌داد در محلّه معروف بود، می‌گفتند: «حاجی‌فلان»! این «حاجی‌حاجی» که الآن به عنوان یک لقب در بین ما مصطلح است، [به جهت صعوبت و سختی حج بود]. البته حاجی لقب نیست، یعنی اگر حج در این زمان بود، دیگر نمی‌گفتند: «حاج اصغر فلانی»! این «حاجیِ» آن زمان است؛ یعنی این لقب از آن زمان مانده؛ در واقع این شرافت و کرامتِ این لقب برای آن وقتی است که وقتی [شخص] می‌خواست حج انجام بدهد، وصیت‌نامه‌اش را می‌نوشت، بعد [به] حج می‌رفت.