خصوصیات ماه مبارک رمضان

در زمان صفویه و شاه‌عباس صفوی ـ آن مردی که واقعاً این تشیعی را که الآن در ایران داریم، مرهون فداکاری‌های او و به‌خصوص شاه‌اسماعیل صفوی است که داریم ـ مرزها چه بود؟ از آن طرف تا بالای بلخ و بخارا و قندهار، و از طرف دیگر از نواحی آذربایجان و تفلیس و اینها گذشته بود. از آن طرف تا بحرین و نزدیکی‌های عربستان؛ محوطۀ وسیعی را مرزهای کشور اسلامی گرفته بود. اما کم‌کم به‌واسطۀ ضعف‌ها، خودسری‌های بعضی از حُکام و عیاشی‌ها و بی‌عرضگی‌ها، یکی‌یکی مرزهایمان را از دست دادیم؛ تا جایی‌که محمود افغان آمد و شاه‌سلطان‌حسین صفوی تاج خلافت را بر سر محمود افغان گذاشت. وضعمان این بود دیگر. پس این مرز، یک امر قراردادی است.

الآن بگویند که مرز ایران فرض کنید اینجاست؛ [در واقع] ما مرز نداریم. مرز مسلمان، مرزِ با کفر است. مرز ما مسلمان‌ها تا آنجایی است که از آن به بعد «بلاد کفر» باشد. بین ما و افغانستان مرزی نیست؛ آنها مسلمان‌اند، ما هم مسلمانیم. بین ما و عراق مرزی نیست؛ آنها مسلمان‌اند، ما هم مسلمانیم. بین ما و عربستان و پاکستان و اینها مرزی نیست. کشورِ اسلام، یک کشور است. مرز ما کجاست؟ از آنجایی که از آن به بعد بلاد کفر شروع می‌شود. درست شد؟

اما خب، از نقطه‌نظر سیاسی، اینها می‌آیند مرزبندی می‌کنند تا با اوضاعی که فعلاً هست، حدود و مسائل مشخص باشد؛ چون بالأخره فرض بکنید که الآن حکومت افغانستان از اطاعت رهبر انقلابِ ما که هیچ‌وقت درنمی‌آید، طبعاً یک تعارضاتی پیش می‌آید؛ در عراق و پاکستان و امثال اینها هم همین‌طور.

لذا یکی از مسائلی که مرحوم آقا [علامه طهرانی] ـ رضوان الله علیه ـ می‌فرمودند و نظر سیاسی و فقهی ایشان بود، این است که «خارجی» به چه کسی می‌گویند؟ آیا «خارجی» به افرادی می‌گویند که از این مرزِ روی میز که ترسیم می‌شود، بیرون هستند؟ خب، این‌که یک مرز قراردادی است. بلکه «خارجی» به آن کسی می‌گویند که خارج از اطاعتِ حکومت اسلام و مسلمین باشد؛ و «داخلی» به کسی می‌گویند که تحت اطاعت اسلام و داخل در ملت اسلام است.