حقیقت ولایت و توسل به سیدالشهدا علیه السّلام

این مطلب همین قضیه‌ای است که الان هم ما این مسئله را داریم مشاهده می‌کنیم. همین مسئله را یعنی اینکه بعضی‌ها می‌آیند و به این کیفیت حالا یا اهل‌تسنّن یا غیر اهل‌تسنّن ولایت را به این نحوه معرفی می‌کنند اینها درکشان از ولایت فقط زدن و بستن و حبس‌کردن و آزادکردن همین است. بالاتر از این دیگر فکر دیگری ندارند. 

یادم هست در همان سال اول انقلاب و پیروزی انقلاب، بعضی از همین آقایان معروف که الان هم حیات دارد ایشان در عزاداری سیدالشهدا گفته بود که: مهم این است که تظاهرات کنید! من نمی‌گویم عزاداری نکنید عزاداری بکنید ولی تظاهرات بکنید. در قالب تظاهرات عزاداریتان انجام بشود! این همین طرز فکر است، همین است. یعنی سیدالشهدا و امام حسین و این مسئلۀ ولایت و اینها اینها در همین حدود رتق و فتق امور و رعایت مصالح جامعه و جلوگیری از منکرات و فساد در جامعه است. و چون الان این مسئله به این کیفیت تحقق پیدا کره است پس باید این را تقویت کرد و نباید عزاداری غلبه کند بر این مسئله بلکه این مسئله به‌عنوان اصل قرار بگیرد و سایر مسائل در حول‌وحوش و دور این قضیه باید دور بزند. 

پس ببینید یک طرز فکر است. یک طرز فکر که آن طرز فکر حالا به‌جای امیرالمؤمنین، عمر را گذاشته است. الان هم هیچ تفاوتی نمی‌کند! حالا امام زمان آمد چه بهتر نیامد هم حالا علیٰ‌کُل‌حال مطلب می‌گذرد. مسئله حل می‌شود. درست شد؟! ولی در فرهنگ شیعه مسئلۀ ولایت یعنی مسئلۀ توحید؛ ما برای چه کسی نماز می‌خوانیم؟ برای خدا نماز می‌خوانیم. درست شد. ما برای رسیدن به توحید نماز می‌خوانیم. برای جداشدن از نفْس و کنار گذاشتن أنانیّت داریم نماز می‌خوانیم. 

ما برای فنا داریم نماز می‌خوانیم. ما برای حذف هویّت خود داریم نماز می‌خوانیم. این نمازها الاکلنگ که نیست. این نماز یعنی یک قدم به سوی او و از خود دور شدن. یک قدم پا روی هویٰ گذاشتن. یک قدم پا روی مصلحت‌اندیشی‌های اجتماعی و روزمره کردن. حالا فعلاً به صلاح است این کار را شما انجام بدهید این مصلحت اندیشی‌ها این حفظ منافع اینها چیست؟ اینها امور دست‌وپاگیری است که ما را از حرکت به‌سوی توحید مانع می‌شود.