حقیقت ولایت و توسل به سیدالشهدا علیه السّلام

متأسفانه امروزه بسیاری از ارباب علم و مُتشبّهین به مکتب تشیّع آنها هم برای خالی نبودن عریضه و همرنگ با جماعت شدن آنها هم مسئلۀ ولایت را به همین مطلب سوق می‌دهند؛ ولایت مسلمین یعنی: زعامت مسلمین و به‌دست گرفتن نظام سیاسی، اقتصادی و دینی در همین تعریفی که عرض شد. ولی آنچه که از متن واقع و حقایقی که به دست ما رسیده به دست می‌آید مسئلۀ ولایت اصل و اساس است. الان امام زمان علیه‌السلام هیچ حکومتی را به دست نگرفته است. حتی یک شهر را هم حضرت مسئولیتش را به دست نگرفته است. و هیچ دخالتی در رتق و فتق ظاهری و مُشاهَد ما ندارد. 

حضرت الان کدام کشور را عهده‌دار است؟ کدام شهر را عهده دارد؟ راجع به کدام مسئله... ولی هیچ تفاوتی از نقطه‌نظر ولایت با سایر ائمه و با امیرالمؤمنین علیه‌السلام ندارد. و همان حقیقتی که در امیرالمؤمنین علیه‌السلام پس از رسول خدا منتقل شد به آن حضرت همان حقیقت بدون یک سر سوزن کم یا زیاد الان منتقل شده به حضرت بقیةاللَـه. هیچ تفاوتی در اینجا ندارد. همان‌طوری که هیچ فرقی بین زمان امیرالمؤمنین علیه‌السلام در همان وقتی که در منزل خانه‌نشین بود او را از حکومت عزل کردند و بر علیه او کودتا کردند و او را از دایره بیرون راندند. به همین ملاک مردم از ولایت همین‌قدر را فهمیدند که یک نفر بیاید ولو ابوبکر! بیابد حکومت رابه دست بگیرد فتح و فتوحات بکند. برای آنها غنائم بیاورد و جلوی فساد و خرابی را بگیرد و یک نمازی هم بخواند. 

حالا هر چرت‌وپرتی بالای منبر هر مزخرفی گفت بگوید اشکالی ندارد. این معنای ولایت پس از زمان پیغمبر بود. بر این اساس گفتند: ما به علی احتیاجی نداریم! چون همین‌ها در ابوبکر هم تأمین می‌شود. همین مسائل در عمر هم تأمین می‌شود. عمر هم همین کارها را می‌کرد. ایران را عمر فتح کرد. بلاد دیگر... لشکرکشی‌ها از زمان عمر شروع شد دیگر. آنها فتح کردند و الان یکی از افتخارات اهل تسنّن همین فتوحاتی است که عمر در زمان خودش انجام داده است. مسلمین فتح می‌کردند افتخارش نصیب عمر می‌شد. درست شد؟!