حقیقت ولایت و توسل به سیدالشهدا علیه السّلام

حالا این می‌آید برای امام حسین هی سینه می‌زند هی سینه می‌زند چه فایده؟ تو که از یک موی خودت نمی‌توانی بگذری یعنی چه؟ یعنی اگر به او بگوییم ده میلیون هم می‌دهد ها از ده میلیون می‌گذرد ولی اینجا گیر می‌کند. ما می‌گوییم: اِ، اینکه چیزی نیست. نه خیلی چیز است اتفاقاً خیلی مهم است. 

نفْس نسبت به تعلقاتش تفاوت می‌کند؛ برای یکی نه، این قضیه مهم نیست. هر روز هم سرش را بتراشد مهم نیست. ولی یک چیز دیگری مهم است هر کسی یک گیری دارد امام حسین آمد که مارا از همۀ گیرها دربیاورد. وقتی که انسان دارد نحر (قربانی) می‌کند باید ببیند که الان دارد خودش را ذبح می‌کند نفْس خودش را دارد ذبح می‌کند نفْس دارد ذبح می‌شود. مسئلۀ حلق هم خیلی آسان است. باید برویم دنبال آن چیزهایی که در این نفْسمان گیر کرده آن را ذبح کنیم آن روزنه‌ها آن چیزها آن زوایا آن مخفی‌هایی که در نفْس چیزهایی که مخفی هست در نفْسمان و در موارد مختلف بروز پیدا می‌کند. 

تا بروز پیدا کرد حواسمان جمع باشد ها این همانی است که باید ذبح می‌شد ها نشده است اگر می‌شد الان بروز پیدا نمی‌کرد. متوجه بشویم تنبه پیدا بکنیم. برای حضرت ابراهیم خدا آمد این فرزندش را آمد مَعبر قرار داد برای حرکتش. فردی که بچه پیدا نکرده حالا بچه پیدا کرده در سنین پیری بوده آن هم یک همچنین بچه‌ای آن هم یک همچنین تعلقی آن هم حضرت اسماعیل به این نحوه. 

اول در خواب دید در رؤیا دید، توجه نکرد. دوباره در رؤیا دید، برای بار سوم دید. نه، مسئله مسئلۀ واقعی است. حالا فقها می‌آیند می‌گویند که اوامر الهی در این مسئله از اوامر امتحانیه است! 

خدا که اوامر امتحانیه ندارد؛ اوامر امتحانیه برای کشف حقیقت است نسبت به آمر در بروز و ظهور فاعل نسبت به فعل. برای خدا که همه چیز روشن است. آمر در اوامر امتحانی قصد فعل را ندارد یا در نهی قصد عدم فعل را ندارد بلکه کشف مسئله و کشف مقام اطاعت و انقیاد برای آمر مورد لحاظ است نه خود فعل خارج یا عدم فعل خارج و انحاء فعل خارج. این را می‌گویند اوامر امتحانی.