اعمال عمرۀ مفرده و اسرار آن

حالا می‌خواهید این سعی را انجام بدهید؛ نیّت می‌کنید، حرکت می‌کنید: هفت مرتبه که در واقع می‌شود سه دور و نیم (سه مرتبه رفت، سه مرتبه برگشت، و مرتبۀ آخر که منجر به مروه می‌شود) و [نیّتتان باید این باشد]: «برای طوافِ سعیِ عمرۀ مفردۀ واجب، قُربةً‌إلی‌الله». می‌آیید تا می‌رسید به یک جایی که دو خط سبز هست؛ فاصلۀ بین دو نقطه، سبز است و چراغِ مهتابیِ سبز هم در بالا [نصب] کرده‌اند. در اینجا بهتر است هروله کرد؛ مثلِ حالتِ قدم‌رو. من دیده‌ام بعضی‌ها آنجا می‌دَوند! نه! البته اگر بدود هم اشکال ندارد؛ سعی را انجام داده‌اید؛ می‌خواهید آنجا مسابقه هم بگذارید، اشکالی ندارد! ولی بهتر است همان‌طوری که [ائمه] همه [عمل] کرده‌اند، انسان هم آن‌طور انجام بدهد. با آرامی باید سعی بشود؛ آنجا که می‌رسیم، به حرکت سرعت ببخشیم؛ به‌نحوی حالتِ قدم‌رومانند؛ منتها قدم‌رو هم نیست: یک حالت «جست‌وخیز» است؛ هم حرکت کند، هم خودش را یک قدری بالا و پایین بیندازد؛ که به این می‌گویند «هَروَله». شتر دیده‌اید چطور راه می‌رود؟ نه آن موقعی که تاخت می‌کند، [و] نه هم موقعی که آهسته می‌رود؛ [بلکه] آن حالتِ وسطِ حرکتِ شتر را می‌گویند «هروله»؛ این [کلمه] را هم از آنجا گرفته‌اند. مستحب است وقتی که انسان به آنجا می‌رسد، هروله کند و حرکتش را تندتر کند؛ و این، هم برای زن است و هم برای مرد. بعضی‌ها فکر می‌کنند فقط [برای] مردهاست؛ نه! زن‌ها هم اینجا حرکتشان رایک قدری تندتر کنند. البته «باید» نیست؛ [بلکه بهتر است که هروله انجام شود].¹ بعد می‌روند به مروه می‌رسند.

تا به مروه رسیدید، [به‌سمت صفا] برنگردید؛ ‌قدری از مروه بالا بروید، بعد دور بزنید که آن سربالایی را هم یک مقداری رفته باشید. بعد برمی‌گردید به سمتِ صفا؛ دوباره در صفا، رو به کعبه می‌ایستید، همان دعاها را تکرار می‌کنید؛ دوباره برمی‌گردید به سمتِ مروه؛ این سه دور و نیم تمام می‌شود؛ به مروه که رسیدید، دیگر سعی تمام می‌شود.