مهدویّت در دیدگاه اهل عرفان

آیا صرف دیدن اولیاء دردی را از ما دوا می‌کند؟

بنده هم در خدمت رفقا هستم، مسئله‌ای، سؤالی؛ مثل خود جناب آقای... ایشان در [خدمت] دوستان هستند. ایشان فردی هستند که مرحوم آقا را دیده‌اند، با ایشان حشر و نشر داشتند، وضعیت ایشان، زندگانی ایشان، مبانی ایشان، راه و رسم ایشان [را دیده‌اند]، در درس ایشان [بوده‌اند]، خب بنده هم مثل ایشان تفاوتی [نمی‌کند]؛ خب حالا ما پسر ایشان هستیم، ایشان حالا پسر ظاهری نیست، فقط همین! ولی از نقطه‌نظر اتصال قلوب و شناخت و خُبرَویّت تفاوتی انسان ندارد، فرقی نمی‌کند. چه تفاوتی؟! و مهم عمل کردن است، عمل کردن به دستورات، این مهم است؛ وإلاّ صرف دیدن اولیا دردی دوا نمی‌کند! خود مرحوم آقا هم نوشته‌اند: چه افراد در زمان مرحوم آقای انصاری بودند که بعد از مرحوم آقای انصاری راه انحراف را در پیش گرفتند!¹ و چه افرادی با آقای حداد محشور بودند و بعد مورد طرد و دورباش ایشان قرار گرفتند و تا آخر عمر دیگر اصلاً راه ندادند در منزلشان!²

و چه افراد با مرحوم آقا بودند و بعد از مرحوم آقا امتحان خوبی ندادند! درست شد؟! چرا؟ چون فقط از آقا یک هیکل دیدند، سیمای نورانی دیدند، جاذبه‌های ظاهر دیدند، نرفتند توی عمق آقا ببینند عمقش چیست؟ نرفتند ببینند این مبانی‌اش چیست؟ چون این [ظاهر] یک روز هست و فردا نیست. پیغمبرش از دنیا رفت، چه برسد بقیه! امروز به ما عمر می‌دهند و فردا عمر را می‌گیرند. درست؟

از مصاحبت با بزرگان انسان باید نکته بردارد، آن نکته‌ها الآن در کتاب‌های ایشان هست، آن نکته‌ها...؛ نگویید که ای داد، ما آقا را ندیدیم! نه، هیچ اشکالی ندارد. بنده به شما از طرف ایشان الآن اعلام می‌کنم که هیچ اشکالی ندارد اینکه شما ایشان را ندیدید و ایشان [را] زیارت نکردید، هیچ اشکالی ندارد! اگر کتاب‌های ایشان را بخوانید، ایشان فرمودند:

کسی که کتاب‌های ما را بخواند و بفهمد و به آن عمل کند، خداوند برای او فتح باب خواهد کرد!