مهدویّت در دیدگاه اهل عرفان

پس بنابراین، نیازی به توسل برای دیدن آن حضرت، نیازی برای مشاهدۀ آن حضرت در خواب یا در مکاشفه یا در بیداری نیست. اینها کار عوام است؛ از این شهر راه می‌افتند می‌روند آن شهر، از اینجا راه می‌افتند می‌روند آنجا، از آنجا می‌روند فلان‌جا، اینجا توسل می‌کنند، آنجا فلان آقا ذکر توسل می‌گیرد، آنجا حاجت برآورده بشود.

اینها با عصا در نابینایی در بیابان رفتن است. آن کسی که چشم دارد برای دیدن خورشید دنبال چیزی نمی‌گردد، همین‌که چشم باز کند خورشید بالای سر اوست؛ دیگر دنبال نمی‌گردد بیاید از این‌طرف به آن‌طرف بفهمد که [خورشید] کجاست! آن کسی که چشم ندارد، هی دارد دنبال خورشید می‌گردد: کو آن خورشیدی که شما می‌گویید؟ من نمی‌بینم! می‌گویند: از این‌طرف برو، می‌رود؛ از این‌طرف برو، می‌رود؛ از این...! چون چشم ندارد!

کلام مرحوم سید هاشم حداد دربارۀ دیدار امام زمان 

مرحوم آقای حداد می‌فرمودند:

کور باد آن چشمی که صبح سر از خواب بردارد، چشم از خواب باز کند و امام زمان را مقابل خود نبیند!¹

خیلی حرف عجیب است! خیلی این حرف، حرف عجیب است ها! یعنی تمام عالم وجود، ظهور ولایت اوست. الآن من به این آب دارم نگاه می‌کنم، به امام زمان دارم نگاه می‌کنم! به این هندوانه الآن من دارم نگاه می‌کنم، به امام زمان دارم نگاه می‌کنم! به این فرش دارم نگاه می‌کنم، به امام زمان است! چرا؟ چون تمام وجود عالم کون از نفس و افاضه و عنایت او تعیّن پیدا می‌کند. پس چطور ما بخواهیم هی دنبال او بگردیم و او را برویم توی یک مسجد پیدا کنیم و توی یک حسینیه پیدا کنیم و توی یک تکیه پیدا کنیم و توی این منطقه بخواهیم پیدا کنیم و...؟! این امام زمان مثل ما می‌شود! امام زمانِ ما! آن امام زمان، امام زمانی است که الآن در کنار من قرار گرفته و از خود من به من و از خود شما به خود شما اشراف و اطّلاعش بیشتر است! این امام زمان است.