صداقت مهمترین اصل در سیر و سلوک

أعوذُ بِالله مِنَ الشَّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ الله ِالرّحمٰنِ الرّحیم

و صلّی الله عَلَی سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسم محمدٍ

و علی اهل بیته الطّاهرین و اللعنة عَلَی أعدائِهِم أجمَعینَ

مقام ومنزلت حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها

از اینکه رفقا متقبّل زحمت شدند [خیلی از لطفشان ممنون هستیم]. نه از باب تشرّف به عتبۀ مقدّسۀ حضرت معصومه سلام الله علیها که توفیق تشرّف به عتبۀ آن حضرت از آن طرف دنیا هم اگر باشد، باز چیزی نیست، و ثواب و اجری که بر این زیارت‌ها مترتّب است لایُدرَک و لایوصَف است.¹ و این سخن بزرگان است که بنده از زمان طفولیّت به یاد دارم که مرحوم آقای حدّاد، ایران تشریف آورده بودند و در آن سفری که به قم مشرّف شده بودند، ایشان مسائل عجیبی از مقام و منزلت حضرت بی‌بی می‌فرمودند.²

اما تا آنجایی که مسئله به زیارت رفقا و محبت و لطفی که به بنده ابراز داشتند [مربوط است] مایۀ شرمندگی و خجالت و شرمساری است که معمولاً ما هر سال خدمتشان می‌رسیدیم ولیکن حالا به‌واسطۀ قصور و تقصیر و کم همّتی، آنها متقبّل زحمت شدند و خیلی از لطفشان ممنون هستیم.

مطالب علامه طهرانی رهنمودهایی برای همۀ ادوار

مرحوم آقا ـ رضوان الله علیه ـ در زمان حیاتشان هر از چند گاهی به مناسبت‌های مختلف مطالبی را خدمت دوستان می‌فرمودند. به‌واسطۀ بروز حوادث و ظهور قضایای مختلف، طبعاً تذکّرات و مطالبی که مورد نظرشان بود در مجالس، چه خصوصی و چه عمومی، بیان می‌کردند و ما واقعاً در آن موقع مطالب ایشان را به‌عنوان یک رهنمود و اسوه برای همۀ ادوار و همۀ زمان‌ها تلقی می‌کردیم و به حساب می‌آوردیم و آنها را می‌نوشتیم. الآن در دفترچۀ خاطرات بنده این، مَلیئ³ است از سخنان ایشان که من چه به‌طور خصوصی و شخصی با ایشان در میان داشتم و چه مطالبی که ایشان می‌فرمودند و راه را نشان می‌دادند، مسیر را نشان می‌دادند،

خیلی از مطالب مطالبی است که از عهدۀ درک و فهم ما برنمی‌آید، علم و دانش برای رسیدن به آن مطالب کفایت نمی‌کند و نیاز به یک مسائل دیگری است؛ که بحمدالله [برای] کسانی که بخواهند واقعاً در مسیر حق و صراط مستقیم حرکت کنند، مطالبی که بزرگان فرمودند و رهنمودهایی که کردند کفایت می‌کند. نیازی نیست به اینکه در هر قدمی و در هر لحظه‌ای و در هر ساعتی و در هر حادثه‌ای آنها حضور داشته باشند و یک‌به‌یک را بخواهند تذکر بدهند، منتهی همۀ اینها در گرو این است که انسان بخواهد صادق باشد.